De weg naar zelfbeheersing: Een Bijbels Fundament voor een heilig leven.

In onze moderne samenleving wordt zelfbeheersing steeds zeldzamer. We leven in een cultuur van instant bevrediging, waar alles draait om het nu, om wat ik wil, wanneer ik het wil. Maar de Bijbel spreekt een heel andere taal. De Schrift roept ons op tot een leven van zelfbeheersing en heiligheid, een leven waarin we niet langer slaaf zijn van onze verlangens, maar waarin Christus heerst.

Het fundament: Zelfbeheersing begint met het beheersen van jezelf

De apostel Paulus schrijft in 2 Timoteüs 2:5: "En indien ook iemand strijdt, die wordt niet gekroond, zo hij niet wettelijk (volgens de regels) heeft gestreden." Dit is een krachtig vers dat ons laat zien dat er maar één manier is om de kroon te ontvangen: door volgens de regels te strijden. Je kunt niet vals spelen in het koninkrijk van God.

Maar wat betekent het om wettelijk (volgens de regels) te strijden? Het betekent dat je jezelf volledig moet overgeven aan de Meester. Want er is één Meester, namelijk Christus (Matteüs 23:8). Zelfbeheersing is niet iets wat je in je eigen kracht kunt bereiken, het is totale zelfovergave aan Hem die ons heeft geroepen.

De praktijk van zelfbeheersing

Paulus schrijft in 1 Korintiërs 9:27: "Maar ik kastijd mijn lichaam en breng het in onderwerping, opdat ik niet, terwijl ik aan anderen gepredikt heb, zelf enigszins verwerpelijk zou worden." Let op die woorden: "ik kastijd mijn lichaam en breng het in onderwerping." Dit is geen passief proces. Het is actief, het is een gevecht, het is een dagelijkse discipline.

Je lichaam, je tempel is een lid van het lichaam van Christus (1 Korintiërs 6:15). Als jouw tempel uit de pas loopt, beïnvloedt dat je functie als een levende steen in Gods bouwwerk. Stel je een gebouw voor waarin sommige stenen uitsteken, waar de muur niet recht is. De bouwmeester zal met zijn hamer die stenen terugslaan op hun plaats. Zo werkt het Woord van God als een hamer in ons leven.

Het Woord van God: Een hamer en een vuur

In Jeremia 23:29 vraagt God: "Is Mijn woord niet als een vuur, spreekt de HEERE, en als een hamer, die een steenrots te morzel slaat?" Dit vers onthult twee krachtige eigenschappen van Gods Woord:

Als een vuur: Het troost ons in moeilijke tijden, maar het verteert ook alles wat niet van God is. Het zuivert, het reinigt, het brandt weg wat niet thuishoort in ons leven.

Als een hamer: Het verplettert onze hardnekkigheid, het breekt onze weerstand, het slaat alle uitsteeksels van zonde terug op hun plaats.

In veel kerken vandaag de dag wordt het Woord van God niet meer als een hamer gebruikt. In plaats daarvan horen we zachte boodschappen (zoetsappige prediking) die niemand aanstoot geven, preken die iedereen een goed gevoel geven maar niemand veranderen. Maar de Schrift waarschuwt ons in 2 Timoteüs 4:3-4: "Want er zal een tijd zijn, wanneer zij de gezonde leer niet zullen verdragen, maar kittelachtig zijnde van gehoor, zullen zij zich zelf leraars opgaderen, naar hun eigen begeerlijkheden; en zullen hun gehoor van de waarheid afkeren, en zich tot de fabelen wenden."

We moeten ons afvragen: willen we een predikant die ons streelt of één die ons waarheid voorhoudt? Willen we een kerk die ons valse geruststelling geeft of één die ons roept tot heiligheid?

Standvastigheid in geloof en leer

In 2 Thessalonicenzen 2:2 worden we opgeroepen om "niet haastelijk bewogen te worden van verstand, noch verschrikt, noch door geest, noch door woord, noch door zendbrief, als van ons geschreven, alsof de dag van Christus aanstaande ware." We moeten standvastig zijn, stabiel, onwrikbaar in de waarheid.

Maar hoe word je standvastig? Door de heilige leer van God te leren en er in te blijven. Je kunt niet standvastig zijn in wat je niet kent. Heiligheid wordt tegenwoordig nauwelijks meer onderwezen, maar het is essentieel voor een Christelijk leven.

De gevaren van compromis

In Nederland zien we hetzelfde patroon dat zich overal ter wereld afspeelt: kerken die beginnen met kleine compromissen en eindigen in volledige afvalligheid. Het begint vaak met iets onschuldigs: "We willen meer mensen bereiken, dus laten we de boodschap een beetje aanpassen." Maar Galaten 2:18 waarschuwt ons: "Want indien ik hetgeen ik afgebroken heb, wederom opbouw, zo bewijs ik mij zelf een overtreder te zijn."

Wat betekent dit praktisch? Als een predikant ooit gepreekt heeft tegen bepaalde zonden, laten we zeggen tegen echtscheiding en hertrouwen, tegen wereldse vermaak in de kerk, tegen vrouwelijke leiders in strijd met 1 Timoteüs 2:12, en hij bouwt die dingen later weer op omdat de kerkgemeente groter wordt of omdat het financieel beter uitkomt, dan maakt hij zichzelf tot een overtreder.

We zien dit fenomeen in veel Nederlandse kerken. Een predikant begint met duidelijke Bijbelse principes. De kerkgemeente is klein, misschien 25 of 30 mensen. Hij staat stevig op het Woord. Maar als de kerkgemeente groeit, komen er mensen met geld, mensen met invloed, mensen in tweede huwelijken, mensen die bepaalde zonden willen rechtvaardigen. Langzaam maar zeker beginnen de boodschappen te veranderen. De harde waarheid wordt vervangen door zachte troost. De hamer wordt in de gereedschapskist gelegd.

Veelgehoorde excuses en Bijbelse antwoorden

Laten we een aantal veel voorkomende excuses bekijken die mensen gebruiken om hun gedrag te rechtvaardigen, en laten we zien wat de Bijbel daarover zegt.

Excuus: "Iedereen doet het toch"

Dit is misschien wel het meest voorkomende excuus. "Kijk om je heen, iedereen draagt make-up, iedereen kleedt zich zo, iedereen doet dit." Maar de Bijbel zegt in Romeinen 12:2: "En wordt deze wereld niet gelijkvormig; maar wordt veranderd door de vernieuwing uws verstands, opdat gij moogt beproeven, welke de goede, en welbehagelijke, en volmaakte wil van God zij."

In de Nederlandse cultuur is conformiteit sterk. We hebben een spreekwoord: "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg." Maar voor Christenen geldt het omgekeerde: doe niet gewoon, want de wereld doet gewoon, en dat is verkeerd. Wees anders, wees apart, wees heilig. 1 Petrus 1:15-16 zegt: "Maar gelijk Hij, Die u geroepen heeft, heilig is, zo wordt ook gijzelven heilig in al uw wandel; daarom dat er geschreven is: Weest heilig, want Ik ben heilig."

Excuus: "God kijkt naar het hart, niet naar uiterlijkheden"

Dit wordt vaak gebruikt om van alles te rechtvaardigen: kleding, uiterlijk vertoon, wereldse praktijken. En ja, God kijkt naar het hart (1 Samuël 16:7), maar wat de meeste mensen vergeten is dat wat in het hart is, zich manifesteert in het uiterlijk.

Jezus Christus zegt in Matteüs 15:18-19: "Maar hetgeen tot de mond uitgaat, komt voort uit het hart, en dat ontreinigt den mens. Want uit het hart komen voort kwade gedachten, moorden, overspelen, hoererijen, dieverijen, valse getuigenissen, lasteringen."

Als iemand zegt "God kijkt naar mijn hart" terwijl ze zich kleden of gedragen op een manier die duidelijk niet Bijbels is, dan laat hun uiterlijk juist zien wat er in hun hart is: rebellie tegen Gods Woord. Een boom wordt gekend aan zijn vruchten (Matteüs 7:16). Als de vrucht slecht is, is de boom slecht.

Excuus: "We leven onder genade, niet onder de wet"

Dit excuus wordt gebruikt om vrijwel elke zonde goed te praten. "We hoeven niet meer heilig te leven, want we zijn onder genade." Maar Paulus vraagt in Romeinen 6:1-2: "Wat zullen wij dan zeggen? Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade te meerder worde? Dat zij verre. Wij, die der zonde gestorven zijn, hoe zullen wij nog in dezelve leven?"

Genade is geen vrijbrief om te zondigen. Integendeel, Titus 2:11-12 zegt: "Want de zaligmakende genade van God is verschenen aan alle mensen, en onderwijst ons, dat wij, de goddeloosheid en de wereldse begeerlijkheden verzakende, matig, en rechtvaardig, en godzalig leven zouden in deze tegenwoordige wereld."

Genade leert ons om goddeloos te verlaten en godzalig te leven. Als jouw begrip van genade je toestaat om in zonde te blijven, dan begrijp je genade niet. Echte genade transformeert, ze excuseert niet.

Excuus: "Ik was niet gered toen ik die zonde deed"

Dit wordt vaak gebruikt bij kwesties zoals echtscheiding en hertrouwen. Iemand zegt: "Ik heb echtscheiding aangevraagd en ben hertrouwd voordat ik Christen werd, dus het telt niet." Maar overspel is overspel, of je nu gelovig bent of niet.

Jezus Christus is zeer duidelijk in Matteüs 19:9: "En Ik zeg u, dat zo wie zijn vrouw verlaten zal, anders dan om hoererij, en een ander trouwt, die doet overspel; en die de verlatene trouwt, doet ook overspel."

Dit is een moeilijk onderwerp in Nederland, waar echtscheiding zo normaal is geworden. Maar de waarheid verandert niet met de cultuur. Als je in een overspelige relatie zit, en je komt tot geloof, dan moet je die situatie recht maken voor God. Dit betekent niet dat het makkelijk is, maar Gods geboden zijn niet onderhandelbaar.

Excuus : "Dat is jouw interpretatie van de Bijbel"

In onze postmoderne samenleving is dit misschien wel het meest voorkomende excuus. Alles is relatief, alles is een kwestie van interpretatie. Maar 2 Petrus 1:20 zegt: "Dit eerst wetende, dat geen profetie der Schrift is van eigen uitlegging." De Schrift legt zichzelf uit. Wanneer de Bijbel duidelijk is over iets, is het geen kwestie van interpretatie maar van gehoorzaamheid.

Wanneer de Bijbel zegt dat vrouwen geen autoriteit mogen uitoefenen over mannen in de gemeente (1 Timoteüs 2:12), is dat geen culturele kwestie maar een Goddelijk principe. Wanneer de Bijbel zegt dat overspel zonde is, kunnen we dat niet weg-interpreteren. Wanneer de Bijbel spreekt over heiligheid en afzondering van de wereld, moeten we luisteren en gehoorzamen.

Het gevaar van celebriteitscultuur in de kerk

In Nederland zijn we misschien minder bezig met "celebrity Christians" of "bn'ers christenen" dan in Amerika, maar het principe geldt nog steeds. We kijken naar grote kerken, naar charismatische leiders, naar wat populair is in de Christelijke wereld, en we denken dat het goed moet zijn omdat het groot is.

Maar Jezus Christus waarschuwt ons in Matteüs 7:13-14: "Gaat in door de enge poort; want de poort is wijd, en de weg is breed, die tot het verderf leidt, en velen zijn er, die door dezelve ingaan. En de poort is eng, en de weg is smal, die ten leven leidt, en weinigen zijn er, die denzelven vinden."

De brede weg is populair. De brede weg heeft grote kerken, grote shows, grote aantallen. Maar de smalle weg, de weg van echte discipelschap, van kruisdragen, van zelfverloochening, die wordt door weinigen gevonden.

Laat je niet misleiden door populariteit. Laat je niet misleiden door mooie woorden en vlotte preken. Test alles aan de Schrift (1 Thessalonicenzen 5:21). En als wat populair is niet overeenkomt met wat de Bijbel zegt, kies dan voor de Bijbel, niet voor de populariteit.

Praktische gebieden van zelfbeheersing

Uiterlijke verschijning en heiligheid

De Schrift heeft veel te zeggen over hoe we ons presenteren. In 1 Timoteüs 2:9-10 lezen we: "Insgelijks ook, dat de vrouwen zichzelve in een betamelijk kleed, met schaamte en matigheid versieren, niet in vlechten van haar, of goud, of paarlen, of kostelijk gewaad; maar hetgeen vrouwen betaamt, die de godvruchtigheid belijden, door goede werken."

In onze tijd betekent dit meer dan alleen het vermijden van goud en paarlen. Het betekent dat we als vrouwen moeten nadenken over onze hele presentatie. Dragen we kleding die aandacht trekt naar onszelf of naar God? Gebruiken we make-up om onze door God gegeven schoonheid te verbergen achter een masker? Proberen we te zijn wat God niet bedoeld heeft dat we zijn?

1 Petrus 3:3-4 voegt hieraan toe: "Welker versiering zij, niet de uitwendige van het vlechten des haars, en omhangen van goud, of aandoen van klederen; maar de verborgen mens des harten, in het onverderfelijk versiersel van een zachtmoedigen en stillen geest, die kostelijk is voor God."

God waardeert innerlijke schoonheid boven uiterlijke versiering. Dit betekent niet dat we slordig of onverzorgd moeten zijn, maar wel dat onze focus moet liggen op geestelijke groei, niet op wereldse aantrekkelijkheid.

De hoofdbedekking voor vrouwen

Dit is een onderwerp dat veel discussie oproept, maar de Schrift is duidelijk. In 1 Korintiërs 11:5-6 staat: "Maar alle vrouw, die bidt of profeteert met ongedekten hoofde, die onteert haar hoofd; want het is een en hetzelfde, alsof zij geschoren ware. Want indien een vrouw niet gedekt is, dat zij ook geschoren worde; maar indien het lelijk is voor de vrouw geschoren te worden, of kaalgeschoren te zijn, dat zij zich dekke."

Er wordt vaak gezegd: "Maar in vers 15 staat dat haar haar haar bedekking is!" Laten we dat vers lezen: "Maar indien een vrouw lang haar heeft, het is haar tot eer; dewijl het lange haar voor een deksel haar gegeven is."

Merk het verschil op tussen de woorden "bedekking" (deksel in vers 15) en "gedekt" (bedekt in vers 5-6). Het Griekse woord voor "deksel" in vers 15 is "peribolaion" wat letterlijk een omhulling betekent, iets dat rondom gaat. Dit verwijst naar haar haar. Maar het woord "gedekt" in de eerdere verzen komt van "katakalupto" wat betekent volledig bedekken, verhullen.

Met andere woorden: het haar is een natuurlijke bedekking (een deksel dat God gegeven heeft), maar wanneer een vrouw bidt of profeteert (wat o.a. gebeurt in de samenkomst), moet ze een extra bedekking hebben over haar natuurlijke bedekking. Daarom is alleen lang haar hebben niet voldoende, ze moet haar hoofd bedekken met een doek of sluier wanneer ze bidt of profeteert.

Dit principe wordt bevestigd door vers 6: "Want indien een vrouw niet gedekt is, dat zij ook geschoren worde." Niemand zou denken dat dit betekent dat als een vrouw geen haar heeft, ze geschoren moet worden, dat slaat nergens op! Het betekent dat als ze geen bedekking (doek/sluier) draagt wanneer ze bidt of profeteert, ze net zo goed haar haar af kan knippen, want ze onteert haar hoofd (de man) hoe dan ook.

Echtscheiding en hertrouwen

Dit is misschien wel het moeilijkste onderwerp in de Nederlandse kerk, omdat echtscheiding zo normaal is geworden in onze samenleving. Maar we moeten uitgaan van wat de Bijbel zegt, niet van wat de cultuur accepteert.

Jezus Christus zegt in Matteüs 5:32: "Maar Ik zeg u: Zo wie zijn vrouw verlaten zal, anders dan uit oorzaak van hoererij, die maakt, dat zij overspel doet; en zo wie de verlatene zal trouwen, die doet overspel."

En in Matteüs 19:6: "Zo zijn zij niet meer twee, maar een vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet."

1 Korintiërs 7:10-11 voegt hieraan toe: "Maar den getrouwden gebied ik, doch niet ik, maar de Heere, dat de vrouw van den man niet scheide. En indien zij ook gescheiden is, dat zij ongehuwd blijve, of met den man verzoene; en dat de man de vrouw niet verlate."

De Bijbel is duidelijk: gescheiden van tafel en bed (een juridische tussenstap waarbij je officieel getrouwd blijft, maar gescheiden van tafel en bed leeft (apart woont, spullen verdeelt, financiën regelt, kinderen onderhoudt), zonder dat het huwelijk definitief is ontbonden) is alleen toegestaan in geval van overspel (hoererij), en zelfs dan is verzoening de voorkeur. Als iemand echtscheiding heeft aangevraagd om andere redenen en is hertrouwd, leeft die persoon in overspel volgens de woorden van Jezus Christus zelf. Dit is geen gemakkelijke waarheid, maar het is wel de waarheid.

De oplossing is niet om de Schrift te veranderen of om excuses te bedenken. De oplossing is berouw, bekering, en het recht maken van de situatie voor God, hoe moeilijk dat ook mag zijn.

Vrouwen in leidinggevende posities in de kerk

1 Timoteüs 2:12 is zeer expliciet: "Maar ik laat de vrouw niet toe, dat zij lere, noch over den man heerse, maar wil, dat zij in stilheid zij."

In Nederland, waar gelijkheid zo belangrijk is in onze cultuur, klinkt dit vers hard. Maar we moeten begrijpen dat gelijkheid voor God niet hetzelfde is als identieke rollen. God heeft mannen en vrouwen gelijk geschapen in waarde en waardigheid (Galaten 3:28), maar Hij heeft hen verschillende rollen gegeven in de kerkgemeente.

Dit principe wordt bevestigd in 1 Korintiërs 14:34-35: "Laat uw vrouwen in de gemeenten zwijgen; want het is haar niet toegelaten te spreken; maar bevolen te zijn onder gehoorzaamheid, gelijk ook de wet zegt. En indien zij iets willen leren, laat haar te huis haar eigen mannen vragen; want het is schande voor de vrouwen in de gemeente te spreken."

Dit betekent niet dat vrouwen minder waard zijn of dat ze geen belangrijke diensten kunnen vervullen in het koninkrijk van God. Integendeel, de Bijbel laat zien dat vrouwen cruciale rollen vervulden (Romeinen 16:1), als moeders in Israël (Richteren 5:7), als leraaressen van andere vrouwen (Titus 2:3-5). Maar de rol van leraar (apostel/voorganger) of ouderling/diaken in de gemeente is voor mannen gereserveerd.

Wereldse feesten en tradities

In Nederland hebben we te maken met allerlei feesten en tradities die heidense oorsprongen hebben: Sinterklaas, Kerstmis zoals het gevierd wordt met kerstbomen en de kerstman, Pasen met paashazen en eieren, Halloween, enzovoort. De vraag is: moet een Christen aan deze dingen deelnemen?

De Bijbel waarschuwt ons in 2 Korintiërs 6:14-17: "Wordt niet ongelijkelijk getrokken met de ongelovigen; want wat deel heeft gerechtigheid met de ongerechtigheid? En wat gemeenschap heeft het licht met de duisternis? En wat samenstemming heeft Christus met Belial? Of wat deel heeft de gelovige met den ongelovige? En wat overeenkomst heeft Gods tempel met de afgoden? Want gij zijt de tempel des levenden Gods... Daarom gaat uit het midden van hen, en scheidt u af, zegt de Heere; en raakt niet aan hetgeen onrein is, en Ik zal u aannemen."

We moeten ons afvragen: kunnen we werkelijk zeggen dat deze feesten, met hun heidense wortels en wereldse manifestaties, iets te maken hebben met het dienen van God? Of zijn ze juist uitingen van de geest van deze wereld, waar we van gescheiden moeten zijn?

Sommigen zeggen: "Maar we vieren deze dingen niet om de heidense redenen, we doen het gewoon voor de gezelligheid, voor de kinderen." Maar kunnen we iets heiligen wat God niet geheiligd heeft? Kunnen we heidense praktijken Christelijk maken door ze een andere bedoeling te geven? De Bijbel suggereert van niet.

De kracht van standvastigheid

Hebreeën 10:23 spoort ons aan: "Laat ons de belijdenis der hoop onwankelbaar vasthouden (want Hij is getrouw, Die het beloofd heeft)."

Standvastigheid komt niet van onszelf. Het komt van het vastgrijpen van Gods beloften en van het weigeren om los te laten, ongeacht de druk van de wereld om ons heen.

In Nederland voelen Christenen vaak de druk om te conformeren. We willen niet opvallen, we willen niet "raar" gevonden worden. Maar 1 Johannes 2:15-17 zegt: "Hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is. Indien iemand de wereld liefheeft, de liefde des Vaders is niet in hem. Want al wat in de wereld is, namelijk de begeerlijkheid des vleses, en de begeerlijkheid der ogen, en de grootsheid des levens, is niet uit den Vader, maar is uit de wereld. En de wereld gaat voorbij, en haar begeerlijkheid; maar die den wil van God doet, blijft in der eeuwigheid."

Het einddoel: Christus gelijkvormig worden

Al deze principes van zelfbeheersing dienen één doel: dat we gelijkvormig worden aan het beeld van Christus. Romeinen 8:29 zegt: "Want die Hij te voren gekend heeft, die heeft Hij ook te voren verordineerd, den beelde Zijns Zoons gelijkvormig te zijn, opdat Hij de Eerstgeborene zij onder vele broederen."

Zelfbeheersing is geen doel op zich. Het is een middel om Christus meer gelijk te worden. Elke zonde die we overwinnen, elk gebied waarin we onszelf onderwerpen aan God, brengt ons dichter bij het beeld van onze Heiland.

Filippenzen 3:13-14 moet ons motto zijn: "Broeders, ik acht niet, dat ik zelf het gegrepen heb; maar een ding doe ik, namelijk, vergetende hetgeen achter is, en strekkende mij tot hetgeen voor is, jaag ik naar het wit, tot den prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus."

Praktische stappen naar zelfbeheersing

Laten we afsluiten met enkele praktische stappen die elk van ons kan nemen op de weg naar zelfbeheersing:

Begin met gebed en Gods Woord

Psalm 119:11 zegt: "Ik heb Uw woord in mijn hart verborgen, opdat ik tegen U niet zondige." We kunnen niet overwinnen wat we niet kennen. Dagelijks tijd doorbrengen in Gods Woord is essentieel.

Maak het een gewoonte om elke dag op een vast tijdstip tijd vrij te maken voor gebed en Bijbelstudie. Niet als een religieuze plicht, maar als een hongerige ziel die voedsel zoekt. Vraag God om u te laten zien waar u tekortschiet, en vraag Hem om kracht om te overwinnen.

Identificeer specifieke gebieden van zwakte

Wees eerlijk voor God en voor jezelf. Waar strijd jij mee? Is het trots? Begeerlijkheid? Toorn? Rebellie tegen Goddelijke autoriteit? Wereldse vermaak?

Jakobus 5:16 zegt: "Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt; een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel."

Zoek verantwoording bij andere gelovigen die je kunnen helpen en aansporen. We zijn niet bedoeld om alleen te strijden.

Maak concrete, Bijbelse beslissingen

Algemene voornemens leiden tot algemene falen. Specifieke, Bijbelse beslissingen leiden tot echte verandering.

In plaats van "Ik wil heiliger leven," besluit: "Ik zal elke dag een uur in gebed en Bijbelstudie doorbrengen. Ik zal niet langer deelnemen aan "specifieke" zonde. Ik zal vanaf nu "specifieke" gehoorzaamheid beoefenen."

Bereid je voor op verzet

2 Timoteüs 3:12 waarschuwt ons: "En ook allen, die godzaliglijk willen leven in Christus Jezus, zullen vervolgd worden."

Verwacht geen steun van de wereld. Verwacht zelfs niet altijd steun van andere Christenen. Velen zullen je vreemd vinden, je bekritiseren, je proberen te ontmoedigen. Maar onthoud: Matteüs 5:11-12 zegt: "Zalig zijt gij, als u de mensen smaden, en vervolgen, en liegende alle kwaad tegen u spreken, om Mijnentwil. Verblijdt en verheugt u; want uw loon is groot in de hemelen; want alzo hebben zij vervolgd de profeten, die voor u geweest zijn."

Blijf volharden

Hebreeën 12:1 moedigt ons aan: "Laat ons afleggen allen last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is."

De Christelijke race is geen sprint, het is een marathon. Er zullen momenten zijn van strijd, momenten van falen, momenten van twijfel. Maar geef nooit op. 1 Korintiërs 15:58 zegt: "Zo dan, mijn geliefde broeders, weest standvastig, onbeweeglijk, altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren, als die weet, dat uw arbeid niet ijdel is in den Heere."

Conclusie: De roep tot heiligheid

De weg van zelfbeheersing is smal en moeilijk. Het is een dagelijkse kruisiging van het vlees. Het zal je populariteit kosten, het zal je gemak kosten, het zal je misschien zelfs vrienden en familie kosten. Maar de Bijbel belooft ons dat het de moeite waard is.

Openbaring 2:10 zegt: "Wees getrouw tot den dood, en Ik zal u geven de kroon des levens."

En 2 Timoteüs 4:7-8: "Ik heb den goeden strijd gestreden, ik heb den loop geëindigd, ik heb het geloof behouden. Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben."

De vraag is niet of de weg moeilijk zal zijn. De vraag is: bent u bereid om die weg te gaan? Bent u bereid om alles op te geven voor Christus? Bent u bereid om te sterven aan uzelf zodat Christus in u kan leven?

Galaten 2:20 vat het perfect samen: "Ik ben met Christus gekruisigd; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door het geloof des Zoons van God, Die mij liefgehad heeft, en Zichzelven voor mij overgegeven heeft."

Dit is de roep: niet een gemakkelijk leven, maar een heilig leven. Niet een populair pad, maar een smal pad. Niet conformiteit aan de wereld, maar transformatie naar het beeld van Christus.

De keuze ligt bij u. Wat zult u kiezen?

Deze blog is bedoeld om gelovigen aan te moedigen tot een dieper leven met God, gebaseerd op de vaste grond van Gods Woord. Laten we samen streven naar heiligheid, niet uit eigen kracht, maar door de kracht van de Heilige Geest die in ons woont. Want zoals geschreven staat in Filippenzen 2:13: "Want het is God, Die in u werkt beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen."