Waarom stenigden ze in de Bijbel? Een uitleg over Gods wet toen en nu.

Misschien heb je wel eens een verhaal uit de Bijbel gelezen en gedacht: "Hoe kan dit nou?" In Deuteronomium 21:18-21 staat bijvoorbeeld dat een weerspannige zoon gestenigd moest worden. Voor veel mensen roept dit vragen op. Waarom zou God zoiets bevelen? En waarom doen we dat nu niet meer? In deze blog duiken we diep in dit onderwerp om te begrijpen wat God hiermee bedoelde.

Wat staat er precies in Deuteronomium 21:18-21?

Laten we eerst kijken naar wat de Bijbel zelf zegt:

"Wanneer iemand een opstandige, ongehoorzame zoon heeft die niet naar de stem van zijn vader en naar de stem van zijn moeder luistert, en hij, ook als zij hem gestraft hebben, niet naar hen luistert, moeten zijn vader en zijn moeder hem grijpen en naar buiten brengen, naar de oudsten van zijn stad, naar de poort van zijn woonplaats. Zij moeten tegen de oudsten van zijn stad zeggen: Deze zoon van ons is opstandig en ongehoorzaam, hij luistert niet naar onze stem, hij gaat zich te buiten en is een dronkaard. Dan moeten alle mannen van zijn stad hem met stenen stenigen, zodat hij sterft. Zo moet u het kwaad uit uw midden wegdoen. Laat heel Israël het horen en bevreesd zijn." (Deuteronomium 21:18-21)

Dit klinkt voor ons hedendaags oor buitengewoon streng. Maar voordat we conclusies trekken, moeten we begrijpen in welke context deze wet gegeven werd en wat Gods bedoeling ermee was.

Het verschil tussen toen en nu: Drie belangrijke periodes

Om de Bijbel goed te begrijpen, moeten we onderscheid maken tussen drie belangrijke tijdperken:

1. Voor de wet van Mozes; De tijd van de aartsvaders zoals Abraham, Izak en Jakob. In deze periode gaf God nog geen gedetailleerde wetten.

2. Onder de wet van Mozes; De periode waarin Israël als volk Gods speciale eigendom was en leefde onder een theocratie (Gods directe regering). Dit duurde van de uittocht uit Egypte tot aan de komst van Jezus Christus.

3. Onder de genade in Christus; Vanaf de komst van Jezus Christus tot nu. In deze periode leven we niet meer onder de theocratische wetgeving van Israël.

Elke periode heeft zijn eigen regels en principes. Wat voor Israël onder de wet gold, geldt niet automatisch één-op-één voor ons vandaag. Dat betekent niet dat Gods karakter is veranderd, maar wel dat de manier waarop Hij met mensen omgaat is aangepast aan de situatie.

Waarom steniging in het Oude Testament?

Het doel van de wet

De wet die God aan Israël gaf, had meerdere doelen:

Heiligheid van het volk bewaren

Israël was Gods bijzondere eigendomsvolk, uitgekozen om de wereld te laten zien wie God was. "Want u bent een heilig volk voor de HEERE, uw God. De HEERE, uw God, heeft u uitgekozen om uit al de volken die op de aardbodem zijn, Zijn eigen volk te zijn" (Deuteronomium 7:6). Net zoals een gouden ring niet tussen het vuil hoort, zo mocht Israël niet besmet worden met de zonden van de omringende volken.

Zonde bestrijden voordat het zich verspreidt

Zonde is als schimmel in een huis. Als je één plekje laat zitten, verspreidt het zich door het hele huis. "Een beetje zuurdeeg doorzuurt het hele deeg," schrijft Paulus in 1 Korintiërs 5:6. In een klein land waar iedereen elkaar kende, kon rebellie en goddeloosheid zich razendsnel verspreiden.

Gods heiligheid tonen

God is absoluut heilig en kan niet samengaan met zonde. "Uw ogen zijn te rein om het kwaad te zien" (Habakuk 1:13). Door strenge straffen liet God zien hoe ernstig zonde is in Zijn ogen.

Bescherming van het gezin en de gemeenschap

Het gezin was de hoeksteen van de Israëlitische samenleving. Een weerspannige zoon die zijn ouders volledig afwees, dronken was en zich te buiten ging, vormde niet alleen een gevaar voor zijn eigen familie, maar voor de hele gemeenschap. Denk aan een brandend huis in een straatje met rijtjeswoningen, als je het niet snel blust, branden alle huizen af.

Belangrijke details die vaak vergeten worden

Als we dit Bijbelgedeelte goed lezen, vallen een paar belangrijke dingen op:

• Het ging om volwassen zonen, niet om kleine kinderen. Het Hebreeuwse woord dat hier gebruikt wordt, duidt op een volwassen jongeman, niet op een klein kind van 5 of 10 jaar. Het ging om iemand die al oud genoeg was om te drinken en zelfstandige keuzes te maken.

• Beide ouders moesten het eens zijn. Er moest overeenstemming zijn tussen vader én moeder. Dit was geen impulsieve beslissing van één persoon.

• De oudsten (rechters) beoordeelden de zaak. Het waren niet de ouders die de straf uitvoerden. De zaak werd voorgelegd aan de gemeenschapsleiders die de situatie beoordeelden. Dit was een rechtszaak, geen lynchpartij.

• Er moest sprake zijn van hardnekkige rebellie. De tekst zegt: "ook als zij hem gestraft hebben, luistert hij niet." Dit betekent dat er al meerdere pogingen waren gedaan om de zoon te corrigeren.

• Getuigen waren nodig. Volgens Deuteronomium 17:6 mochten er alleen straffen uitgevoerd worden op grond van twee of drie getuigen: "Op het woord van twee getuigen, of van drie getuigen, zal hij die moet sterven, gedood worden; op het woord van één getuige zal hij niet gedood worden."

Veelgehoorde excuses en Bijbelse antwoorden

Excuus: "God is in het Oude Testament wreed, maar in het Nieuwe Testament liefdevol"

Dit is een veelgehoorde bewering, maar strookt niet met de Bijbel. God verandert niet: "Want Ik, de HEERE, Ik verander niet" (Maleachi 3:6).

Ook in het Oude Testament zien we Gods liefde en geduld:

• God wachtte 120 jaar voordat Hij de zondvloed stuurde (Genesis 6:3)

• God gaf de Amorieten honderden jaren de tijd om tot inkeer te komen (Genesis 15:16)

• God waarschuwde Israël jarenlang door profeten voordat Hij hen strafte

En in het Nieuwe Testament zien we ook Gods oordeel:

• Ananias en Saffira vielen dood toen ze logen (Handelingen 5:1-11)

• Jezus Christus spreekt regelmatig over het eeuwige oordeel en de hel (Mattheüs 25:41, 46)

• God zal de wereld oordelen op de laatste dag (Handelingen 17:31)

Excuus: "Jezus Christus heeft de wet afgeschaft, dus deze geboden gelden niet meer"

Jezus Christus zegt juist heel duidelijk: "Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen. Ik ben niet gekomen om af te schaffen, maar om te vervullen" (Mattheüs 5:17).

Het punt is niet dat de wet is afgeschaft, maar dat de toepassing ervan is veranderd. De morele principes achter de wet blijven geldig, respect voor ouders, heiligheid, gerechtigheid, maar de burgerlijke wetten van de Israëlitische theocratie zijn specifiek voor die tijd en plaats gegeven.

Dit is vergelijkbaar met het onderscheid dat Jezus Christus maakt over de scheiding. Hij zegt: "Vanwege uw hardheid van hart heeft Mozes u toegestaan uw vrouw weg te zenden, maar van de aanvang is het zo niet geweest" (Mattheüs 19:8). Sommige wetten waren toegesneden op de omstandigheden van die tijd.

Excuus: "Dit slaat nergens op, want zelfs David en Salomo zondigden zwaar en werden niet gestenigd"

Dit is een belangrijk punt dat laat zien hoe God werkt. David pleegde overspel en moord (2 Samuël 11), maar werd niet gestenigd. Waarom niet?

Het antwoord vinden we in 2 Samuël 12:13: "Toen zei David tegen Nathan: Ik heb gezondigd tegen de HEERE. Toen zei Nathan tegen David: De HEERE heeft ook uw zonde weggenomen, u zult niet sterven."

Het verschil was: oprechte berouwenis. David had spijt en bekeerde zich. Psalm 51 is zijn berouwgebed. De wet in Deuteronomium 21 ging juist over iemand die hardnekkig rebelleert en geen berouw toont. Er is een groot verschil tussen een moment van zwakte met daaropvolgend berouw, en een leven van bewuste, voortdurende rebellie.

Dit zien we ook in het Nieuwe Testament. Jezus Christus vergaf de overspelige vrouw in Johannes 8, maar zei daarna: "Ga heen en zondig niet meer" (Johannes 8:11). Vergeving is er voor de berouwvolle, niet voor de hardnekkige rebel die blijft doorgaan.

Excuus: "In de praktijk werd dit toch nooit uitgevoerd?"

Het is waar dat er in de Bijbel geen concrete voorbeelden staan van een zoon die gestenigd werd op basis van deze wet. Dat zegt echter iets over de afschrikwekkende werking van de wet. De wet was er om te laten zien hoe serieus God is over gehoorzaamheid aan ouders en hoe belangrijk het gezin is.

Vergelijk het met onze eigen wetgeving. In Nederland staat op veel overtredingen een maximale gevangenisstraf, maar die wordt zelden volledig opgelegd. Toch heeft het bestaan van die wet een preventieve werking. Zo werkte deze wet als een waarschuwing: rebellie tegen ouders en tegen God wordt niet getolereerd.

Het verhaal van de overspelige vrouw: Een misverstand

Veel mensen verwijzen naar Johannes 8:1-11, het verhaal van de overspelige vrouw, om te beweren dat Jezus Christus tegen steniging was. Maar dit is een verkeerde interpretatie.

In dit verhaal brachten de Farizeeën een vrouw bij Jezus Christus die op overspel betrapt was. Ze zeiden: "In de wet nu heeft Mozes ons geboden zulke vrouwen te stenigen; U dan, wat zegt U?" (Johannes 8:5).

Jezus Christus antwoordde: "Wie van u zonder zonde is, laat die als eerste de steen op haar werpen" (Johannes 8:7).

Wat gebeurt er hier?

1. Jezus Christus weigerde niet de wet; Hij zei niet dat steniging verkeerd was

2. Hij ontmaskerde de hypocrisie; Waar was de man? De wet zei dat beide overspelers gestenigd moesten worden (Leviticus 20:10)

3. Hij stelde een voorwaarde; Alleen wie zonder zonde is, mag de eerste steen werpen

Volgens Deuteronomium 17:7 moesten de getuigen als eerste stenen werpen: "De hand van de getuigen zal als eerste tegen hem zijn om hem te doden, daarna de hand van heel het volk." Als de getuigen zelf zondig waren, waren ze geen betrouwbare getuigen. Jezus Christus paste dus eigenlijk de wet correct toe!

De les is niet dat steniging altijd verkeerd was, maar dat we:

• Niet hypocriet mogen zijn in ons oordeel

• Genade moeten tonen aan berouwvolle zondaren

• Onszelf eerst moeten onderzoeken voordat we anderen veroordelen

Waarom stenigen wij hedendaags niet meer?

Dit is misschien wel de belangrijkste vraag. Als de wet van God goed is, waarom passen we deze straffen dan niet meer toe?

Israël was een theocratie. Wij leven in seculiere landen

Israël was uniek in de geschiedenis. God regeerde letterlijk als koning over het volk. Hij gaf wetten voor elke aspect van het leven: religieus, burgerlijk en strafrechtelijk. Dit was een directe godsdienststaat.

Wij leven nu in landen waar God niet direct regeert als koning. Nederland is geen theocratie. We hebben een democratisch gekozen regering. Dit betekent dat de specifieke burgerlijke wetten die God aan Israël gaf, niet automatisch van toepassing zijn op moderne landen.

Zelfs onder gereformeerde theologen wordt dit erkend. Calvijn schrijft in zijn Institutie: "Het zou gevaarlijk, oproerig en dwaas zijn om te stellen dat een staat niet juist is ingericht als deze niet volgens de wetten van Mozes wordt geregeerd."

De (kerk)gemeente is geen staat

In het Nieuwe Testament heeft de gemeente wel een vorm van tucht, maar dat is geen burgerlijk strafrecht. Paulus schrijft in 1 Korintiërs 5 over iemand die zondigt:

"Doe de boze uit uw midden weg" (1 Korintiërs 5:13).

Dit verwijst naar het "wegdoen" onder de wet, maar in de gemeente betekent dit uitsluiting (excommunicatie), niet steniging. Het doel is tweeledig:

• De reinheid van de kerkgemeente bewaren

• De zondaar tot berouw brengen

De (kerk)gemeente heeft geen autoriteit om de doodstraf uit te voeren. Die autoriteit lag bij de overheid van Israël onder de theocratie.

De overheid heeft nog steeds gezag

Betekent dit dat er helemaal geen straffen meer zijn? Nee. Paulus schrijft in Romeinen 13:1-4:

"Want er is geen overheid dan van God, en de overheden die er zijn, zijn door God ingesteld. Daarom, wie zich tegen de overheid verzet, weerstaat de instelling van God... Want zij is Gods dienares, u ten goede. Maar als u kwaad doet, wees dan bevreesd, want zij draagt het zwaard niet tevergeefs. Want zij is Gods dienares, een wreekster tot straf voor hem die kwaad doet."

De overheid heeft van God autoriteit gekregen om recht te handhaven en boosdoeners te straffen. Maar welke straffen toegepast worden, is aan de overheid om te bepalen binnen haar context. In Nederland hebben we gevangenisstraffen, boetes en andere vormen van recht. De specifieke vorm van steniging was verbonden aan de theocratische wetgeving van Israël.

Steniging in het Nieuwe Testament: Een andere context

Voordat we verder gaan met het verschil tussen toen en nu, moeten we iets belangrijks begrijpen: steniging komt ook voor in het Nieuwe Testament, maar dan in een heel andere context. Het ging niet meer om het uitvoeren van Gods theocratische wet, maar om vervolging van gelovigen.

Het martelaarschap van Stefanus

Het bekendste voorbeeld is Stefanus, de eerste christelijke martelaar. In Handelingen 6 en 7 lezen we zijn verhaal. Stefanus was één van de zeven diakenen die waren aangesteld om de arme gemeenteleden te helpen. Hij was "vol van geloof en kracht" en deed "grote wonderen en tekenen onder het volk" (Handelingen 6:8).

Maar niet iedereen was blij met zijn prediking. Mannen uit verschillende synagogen begonnen met hem te discussiëren, "maar zij konden niet op tegen de wijsheid en de Geest waarmee hij sprak" (Handelingen 6:10). Uit frustratie stookten ze valse getuigen op die beweerden dat Stefanus godslasterlijke dingen had gezegd.

Stefanus werd voor het Sanhedrin gebracht en hield daar een lange rede waarin hij de geschiedenis van Israël doornam en eindigde met een harde beschuldiging: "Hardnekkigen, onbesnedenen van hart en oren, u verzet zich altijd tegen de Heilige Geest" (Handelingen 7:51).

Let op het verschil: Stefanus werd niet gestenigd omdat hij tegen Gods wet had gezondigd, maar omdat hij voor Gods waarheid stond. Dit was geen rechtvaardige executie onder de wet van Mozes, maar vervolging van een gelovige die de waarheid sprak.

De reactie was heftig:

"Toen zij deze dingen hoorden, werden zij diep in hun hart getroffen en knarsetandden tegen hem. Maar hij, vol van de Heilige Geest, keek strak naar de hemel en zag de heerlijkheid van God en Jezus, staande aan de rechterhand van God. En hij zei: Zie, ik zie de hemelen geopend en de Zoon des mensen, staande aan de rechterhand van God. Zij nu schreeuwden met luide stem, stopten hun oren dicht en vielen eensgezind op hem aan. En zij wierpen hem de stad uit en stenigden hem." (Handelingen 7:54-58)

Zelfs in zijn stervensuur toonde Stefanus de geest van Christus. Net zoals Jezus Christus aan het kruis bad voor Zijn belagers, zo bad Stefanus: "Heere, reken hun deze zonde niet toe" (Handelingen 7:60). Dit is het prachtige verschil tussen wet en genade, niet wraak zoeken, maar vergiffenis bieden.

Interessant detail: bij deze steniging was een jonge man genaamd Saulus aanwezig, die later de apostel Paulus zou worden. "De getuigen legden hun kleren af aan de voeten van een jongeman, die Saulus heette" (Handelingen 7:58). Deze Saulus keurde de moord op Stefanus goed.

Paulus zelf gestenigd

De ironie van Gods plan is dat diezelfde Saulus die instemde met de steniging van Stefanus, later zelf gestenigd zou worden voor het evangelie.

In Handelingen 14 lezen we over Paulus' zendingsreis naar Lystra. Daar genas hij een man die van zijn geboorte af verlamd was. De mensen waren zo onder de indruk dat ze Paulus en Barnabas voor goden aanzagen en hen wilden offeren!

Maar toen kwamen er Joden uit andere steden die de menigte ophitsten:

"Maar daarover kwamen Joden van Antiochië en Ikonium, en overreedden de scharen, en stenigden Paulus, en sleepten hem buiten de stad, menende dat hij dood was. Maar toen de discipelen rond hem gingen staan, stond hij op en ging weer de stad in." (Handelingen 14:19-20)

Paulus overleefde op wonderbaarlijke wijze deze steniging. Sommigen denken zelfs dat hij tijdelijk dood was en dat God hem weer tot leven bracht. Hoe dan ook, de volgende dag vertrok hij alweer om het evangelie te blijven verkondigen! Dit toont de kracht van Gods genade en de volharding van een echte gelovige.

Later schreef Paulus aan Timotheüs over deze ervaringen: "Mijn vervolgingen, mijn lijden, zoals mij is overkomen in Antiochië, in Iconium, in Lystra, zulke vervolgingen als ik heb verdragen, en uit alle heeft de Heere mij gered" (2 Timotheüs 3:11).

Het grote contrast

Zie je het verschil?

In het Oude Testament onder de theocratie:

• Steniging was een rechtmatige straf voor zware zonden

• Het werd uitgevoerd door het volk Israël onder Gods directe gezag

• Het diende om de heiligheid van het volk te bewaren

In het Nieuwe Testament:

• Steniging was vervolging van rechtvaardigen

• Het werd uitgevoerd door vijanden van het evangelie

• Het diende om Gods boodschappers het zwijgen op te leggen

Dit laat zien hoe de wet is vervuld in Christus. Onder de wet werden zondaars gestenigd. Onder genade worden heiligen gestenigd door zondaars. Maar zelfs in hun lijden triomferen de gelovigen door vergeving en liefde te tonen.

Een belangrijk verschil: Waarom sommige landen nog wel theocratisch straffen

Op dit punt moeten we iets belangrijks bespreken. Vandaag de dag zijn er landen die zichzelf als theocratische staten beschouwen en religieuze wetten toepassen op het hele land. Denk aan landen zoals Saoedi-Arabië, Iran, Afghanistan onder de Taliban, en delen van Nigeria waar de sharia (islamitische wet) wordt toegepast.

In deze landen worden straffen uitgevoerd zoals:

• Steniging voor overspel

• Het afhakken van handen voor diefstal

• De doodstraf voor afvalligheid (het verlaten van de islam)

• Geseling voor verschillende overtredingen

Waarom past "christelijk" Nederland dit niet toe?

Er is een fundamenteel verschil tussen de islamitische sharia en de Bijbelse wetgeving van Israël:

1. Israël was een uniek, tijdelijk theocratisch model

   Gods bedoeling met Israël was tijdelijk en specifiek. Het was een voorafschaduwing van het komende Koninkrijk van Christus. Hebreeën 8:5 zegt over de oudtestamentische dienst: "zij dienen een afbeelding en schaduw van de hemelse dingen." Toen Jezus Christus kwam, werd deze specifieke theocratische fase vervuld.

   
   

   De islam daarentegen claimt dat hun wetgeving permanent en universeel is voor alle volken en alle tijden. Daarom proberen islamitische landen vandaag nog steeds deze wetten toe te passen.

   
   

2. Het Nieuwe Testament geeft geen opdracht tot een christelijke theocratie

   Jezus Christus maakte duidelijk onderscheid tussen het geestelijke en het wereldlijke rijk. Hij zei: "Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld" (Johannes 18:36). Hij instrueerde Zijn volgelingen niet om een wereldlijke staat te vestigen met religieuze wetten, maar om het evangelie te verkondigen en mensen tot geloof te brengen.

   
   

   Toen de Farizeeën Hem probeerden te vangen met een vraag over belasting betalen aan de Romeinse keizer, antwoordde Jezus Christus: "Geef dan de keizer wat des keizers is en Gode wat Gods is" (Mattheüs 22:21). Hij erkende het bestaan van wereldlijke autoriteit naast geestelijke autoriteit.

   
   

3. De apostelen werkten onder seculiere regeringen

   De eerste christenen leefden onder het Romeinse rijk, een heidense regering. Nergens vinden we in het Nieuwe Testament de opdracht om deze regering omver te werpen en een christelijke theocratie te vestigen. In plaats daarvan schrijft Petrus: "Weest alle menselijke ordeningen onderdanig, om des Heeren wil, hetzij aan de koning als oppermachtig, hetzij aan stadhouders" (1 Petrus 2:13-14).

   
   

4. Gods methode is nu geestelijk, niet burgerlijk

   In deze bedeling werkt God door het evangelie en de Heilige Geest, niet door burgerlijke wetgeving. Paulus schrijft: "Want de wapens van onze strijd zijn niet vleselijk, maar krachtig door God" (2 Korintiërs 10:4). Christenen strijden niet met zwaarden en wetten, maar met het Woord van God en gebed.

   
   

   Dit betekent niet dat christelijke waarden geen invloed mogen hebben op de samenleving. Christenen mogen en moeten deelnemen aan het publieke debat en hun waarden uitdragen. Maar dit gebeurt door overtuiging en evangelisatie, niet door het opleggen van oudtestamentische straffen aan een seculiere samenleving.

Een waarschuwing over sharia-achtige systemen

Wat we vandaag zien in landen die de sharia toepassen, laat zien wat er gebeurt wanneer religieuze wetten worden toegepast zonder de geestelijke transformatie die alleen door Christus komt. Deze systemen kennen vaak:

• Vrouwen worden ongelijk behandeld (terwijl in Christus "man noch vrouw" is, Galaten 3:28)

• Geweld in naam van religie (terwijl Jezus Christus ons liefde voor vijanden leert, Mattheüs 5:44)

• Geen vrijheid van geweten (terwijl het evangelie mensen vrijmaakt, Johannes 8:32)

Dit laat zien dat uiterlijke wetgeving zonder innerlijke vernieuwing leidt tot onderdrukking. Jesaja profeteerde al: "Dit volk eert Mij met de lippen, maar hun hart houdt zich verre van Mij" (Jesaja 29:13). Religieuze wetten zonder een veranderd hart leiden tot hypocrisie en tirannie.

Gods weg in het Nieuwe Testament is anders: eerst het hart veranderen door het evangelie, dan volgt vanzelf een leven naar Gods wil. "Want Gods genade is verschenen die alle mensen zalig kan maken en ons leert dat wij, alle goddeloosheid en wereldse begeerten verzakende, bezonnen, rechtvaardig en godzalig leven in deze tegenwoordige wereld" (Titus 2:11-12).

Jezus Christus heeft de vervulling gebracht

De grootste reden waarom we niet meer leven onder de specifieke wetgeving van Mozes, is omdat Jezus Christus de wet heeft vervuld. Hebreeën 10:1 zegt: "Want de wet heeft een schaduw van de toekomstige goederen, niet het beeld zelf van de dingen."

De offers zijn vervuld in het offer van Christus. De ceremoniële wetten zijn vervuld in Christus. En de burgerlijke wetten van Israël waren specifiek voor die theocratische natie.

Maar let op: de morele principes blijven staan. Kinderen moeten nog steeds hun ouders eren (Efeziërs 6:1-3). Zonde is nog steeds ernstig. Heiligheid is nog steeds belangrijk. Maar de manier waarop God hiermee omgaat in deze bedeling is anders.

Praktische toepassing voor vandaag

Wat kunnen we leren van deze teksten voor ons eigen leven in Nederland?

Respecteer je ouders

Het vijfde gebod staat nog steeds: "Eer uw vader en uw moeder" (Exodus 20:12). Dit is het eerste gebod met een belofte. Paulus herhaalt dit in Efeziërs 6:2-3: "Eer uw vader en moeder, wat het eerste gebod met een belofte is: opdat het u wel ga en u lang leeft op de aarde."

In onze Nederlandse samenleving zien we vaak een gebrek aan respect voor ouders. Jongeren worden aangemoedigd om "hun eigen weg te gaan" zonder te luisteren naar wijze raad. Maar Gods woord is duidelijk: respect voor ouders is fundamenteel.

Het gezin is heilig

God heeft het gezin ontworpen als de basis van de samenleving. Als gezinnen kapotgaan, gaat de hele samenleving kapot. We zien dit vandaag in Nederland: scheidingen, gebroken gezinnen, kinderen zonder goede voorbeelden.

Ouders hebben de verantwoordelijkheid om hun kinderen op te voeden in de vrees des Heren. "Vaders, wek uw kinderen niet tot toorn, maar voed hen op in de tucht en de vermaning van de Heere" (Efeziërs 6:4).

Zonde heeft consequenties

Ook al worden we niet gestenigd, zonde heeft nog steeds consequenties. "Want het loon van de zonde is de dood" (Romeinen 6:23). We oogsten wat we zaaien (Galaten 6:7).

Als een jongere rebelleert tegen zijn ouders, drugs gaat gebruiken en een leven van losbandigheid leidt, zal hij daar de consequenties van ondervinden, misschien niet door steniging, maar wel door kapotte relaties, verslavingen, ziekte en een leven zonder vrede.

Er is altijd hoop door berouw

Het evangelie biedt hoop voor iedere zondaar die zich bekeert. De verloren zoon uit Lukas 15 keerde terug tot zijn vader en werd met open armen ontvangen. Zo ontvangt God ook ons als we oprecht berouw hebben.

"Als wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid" (1 Johannes 1:9).

De harmonie tussen het Oude en Nieuwe Testament

De Bijbel spreekt zichzelf niet tegen. God is dezelfde in het Oude en Nieuwe Testament. Wat we zien is een progressieve openbaring van Gods plan:

In het Oude Testament: God liet door harde wetten en straffen zien hoe ernstig zonde is. Het volk moest leren dat God heilig is en zonde niet tolereert. Dit was nodig om Israël te vormen tot een volk dat de komst van de Messias zou voorbereiden.

In het Nieuwe Testament: God toont in Jezus Christus de volheid van Zijn genade en liefde. Maar dit betekent niet dat zonde minder erg is geworden. Integendeel, Jezus Christus moest aan het kruis sterven om de straf voor onze zonden te dragen. De ernst van het kruis laat zien hoe ernstig God over zonde is.

De wetten over steniging dienden om Israël als natie heilig te houden en om te wijzen op de noodzaak van een Redder. Nu we die Redder hebben, Jezus Christus, is de vorm veranderd maar de boodschap blijft: zonde leidt tot de dood, maar God biedt redding aan door genade.

Een waarschuwing voor De Waarheid Gods kerkgemeente

Als kerkgemeente van De Waarheid Gods leven we in een tijd waar God ons roept om heilig te leven, maar waar we dat niet doen door steniging maar door:

1. Persoonlijke heiligheid; "Weest heilig, want Ik ben heilig" (1 Petrus 1:16)

2. Gemeentetucht; Zoals beschreven in Mattheüs 18:15-20 en 1 Korintiërs 5

3. Onderwijs; Het onderwijzen van Gods woord zodat mensen weten hoe te leven

4. Evangelisatie; Het brengen van het evangelie aan degenen die nog geen relatie met God hebben

We erkennen dat de strafwetten van het Oude Testament laten zien hoe ernstig God is over zonde, maar we passen ze niet letterlijk toe omdat we niet in een theocratie leven. In plaats daarvan richten we ons op het prediken van het evangelie van genade en het opbouwen van heilige levens.

Conclusie

De wetten over steniging in Deuteronomium 21:18-21 kunnen voor ons modern oor hard klinken. Maar als we begrijpen waarom God deze wetten gaf, zien we Zijn wijsheid:

• Hij beschermde de heiligheid van Zijn volk

• Hij liet zien hoe ernstig zonde is

• Hij bewaarde de structuur van het gezin

• Hij bereidde de weg voor de komst van Christus

We stenigen hedendaags geen kinderen of mensen omdat:

• We niet leven in een theocratie zoals Israël

• Jezus Christus de wet heeft vervuld en een nieuwe bedeling heeft ingeluid

• De kerkgemeente geen burgerlijk gezag heeft maar werkt met geestelijke tucht

• God in deze tijd op een andere manier met mensen omgaat

Maar de principes blijven: respect voor ouders, heiligheid, het serieus nemen van zonde, en het bewaren van Gods gemeenschap.

Laten we als gelovigen leven in het licht van Gods woord, wetend dat Hij heilig is, dat zonde consequenties heeft, maar dat er altijd genade is voor degenen die zich bekeren. En laten we het gezin koesteren zoals God het heeft ontworpen, en onze kinderen opvoeden in de vrees des Heren.

"Want de genade van God is verschenen, heilbrengend voor alle mensen, en onderwijst ons dat wij, de goddeloosheid en de wereldse begeerlijkheden verzakend, bezonnen en rechtvaardig en godvruchtig leven in de tegenwoordige wereld." (Titus 2:11-12)