top of page

Wanneer waarheid plaatsmaakt voor gemak.

4 okt
12 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 14 nov

Het is niet genoeg om over God te spreken. Het gaat erom dat wij spreken wat God gezegd heeft. Er is een groot verschil tussen een eigen gedachte, een gevoel of een vermoeden en het Woord van God. Wie zegt “God heeft gezegd”, neemt een zware verantwoordelijkheid op zich.

Daarom mogen we niet alles geloven wat geestelijk klinkt. De vraag is niet wie iets zegt, hoe overtuigend hij spreekt of hoeveel mensen luisteren. De vraag is: komt dit overeen met Gods Woord? Daarover gaat deze blog, en over de excuses waarmee mensen de waarheid ruilen voor wat gemakkelijk is.

Inhoud

God is geen speelgoed

Soms wordt een gevoel meteen een openbaring genoemd, een gedachte een boodschap van God, een droom een profetie. Maar God neemt Zijn Naam en de waarheid zeer ernstig:

“Gij zult den naam des Heeren uws Gods niet ijdellijk gebruiken; want de Heere zal niet onschuldig houden, die Zijn naam ijdellijk gebruikt.” Exodus 20:7

Onder de dingen die de Heere haat, noemt de Schrift “een valse tong” (Spreuken 6:17) en “Een vals getuige, die leugenen blaast” (Spreuken 6:19). Wie liegt tegen een mens, doet kwaad. Maar wie zijn eigen woorden aan God toeschrijft, maakt het nog erger, want hij gebruikt Gods Naam voor iets wat God niet gezegd heeft. Over zo'n profeet zegt de Schrift dat hij “hoogmoediglijk zal handelen, sprekende een woord in Mijn Naam, hetwelk Ik hem niet geboden heb te spreken” (Deuteronomium 18:20).

Wees daarom voorzichtig met zinnen als “God heeft mij verteld dat...” of “Dit gaat zeker gebeuren, want God heeft het mij geopenbaard.” Wie zoiets hoort, hoeft niet meteen onder de indruk te zijn. Pak de Heilige Schriften erbij en onderzoek of het klopt, zoals de Bereërs deden, “onderzoekende dagelijks de Schriften, of deze dingen alzo waren” (Handelingen 17:11).

“Ik voelde het gewoon”

Veel mensen zeggen: “Ik voelde het heel sterk” of “Ik wist het gewoon in mijn hart.” Gevoelens kunnen echt zijn, maar ze zijn niet hetzelfde als Gods Woord:

“Arglistig is het hart, meer dan enig ding, ja, dodelijk is het, wie zal het kennen? Ik, de Heere, doorgrond het hart, en proef de nieren; en dat, om een iegelijk te geven naar zijn wegen, naar de vrucht zijner handelingen.” Jeremia 17:9-10

Petrus was ervan overtuigd dat hij de Heere Jezus nooit zou verloochenen. Hij meende het oprecht, en toch verloochende hij Hem driemaal (Mattheüs 26:33-35 en 69-75). Een gevoel kan een reden zijn om te bidden en te onderzoeken, maar het mag nooit de plaats van de Schrift innemen.

Een profetie moet worden getoetst

De Heere Jezus zei niet dat valse profeten niet zouden bestaan. Hij zei dat we voor hen moeten oppassen, en Hij gaf de toets: “Aan hun vruchten zult gij hen kennen” (Mattheüs 7:16). Iemand kan indrukwekkend spreken en toch verkeerd leven. Hij kan zelfs bijzondere werken doen en toch niet in gehoorzaamheid wandelen:

“Niet een iegelijk, die tot Mij zegt: Heere, Heere! zal ingaan in het Koninkrijk der hemelen, maar die daar doet den wil Mijns Vaders, Die in de hemelen is. Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Heere, Heere! hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam duivelen uitgeworpen, en in Uw Naam vele krachten gedaan? En dan zal Ik hun openlijk aanzeggen: Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij, gij, die de ongerechtigheid werkt!” Mattheüs 7:21-23

Uiterlijke geestelijke activiteit is op zichzelf geen bewijs dat iemand door God geleid wordt. Het gaat erom of hij de wil van God doet.

“Maar hij gebruikt zoveel teksten”

“Hij gebruikt de Schrift, dus het moet wel goed zijn.” Dat klinkt logisch, maar het is niet genoeg. De satan citeerde zelf de Schrift toen hij de Heere Jezus verzocht (Mattheüs 4:1-11). De vraag is of iemand de Schrift juist gebruikt. Leest hij een tekst in zijn verband? Speelt hij het ene gedeelte niet uit tegen het andere? Gebruikt hij een vers om een eigen gedachte te bewijzen?

Paulus gaf alleen door wat hij ontvangen had, en wees steeds naar de Schriften:

“Want ik heb ulieden ten eerste overgegeven, hetgeen ik ook ontvangen heb, dat Christus gestorven is voor onze zonden, naar de Schriften; En dat Hij is begraven, en dat Hij is opgewekt ten derden dage, naar de Schriften;” 1 Korinthe 15:3-4

Het geloof van de gemeente rust niet op menselijke ideeën, maar op wat God geopenbaard heeft. Daarom vergelijken we Schrift met Schrift, en laten we geen enkel vers een ander duidelijk onderwijs wegdrukken (Jesaja 28:10, 1 Korinthe 2:13).

“God kent mijn hart”

Het is waar dat God het hart kent. Maar die waarheid kan op twee manieren gebruikt worden. Nederig: God kent mijn hart, dus Hij weet ook dat ik moet veranderen. Of als excuus: God kent mijn hart, dus Hij begrijpt wel waarom ik niet doe wat Zijn Woord zegt. Dat laatste is gevaarlijk.

Saul probeerde zijn ongehoorzaamheid te rechtvaardigen met een godsdienstige reden. Maar Samuël antwoordde:

“Doch Samuël zeide: Heeft de Heere lust aan brandofferen, en slachtofferen, als aan het gehoorzamen van de stem des Heeren? Zie, gehoorzamen is beter dan slachtoffer, opmerken dan het vette der rammen.” 1 Samuël 15:22

Liefde wordt niet alleen met woorden bewezen, maar met gehoorzaamheid. De Heere Jezus zei: “Indiën gij Mij liefhebt, zo bewaart Mijn geboden” (Johannes 14:15).

“Niemand is volmaakt”

Het is waar dat ieder mens tekortschiet: “zij hebben allen gezondigd, en derven de heerlijkheid Gods” (Romeinen 3:23). Maar dat betekent niet dat we onze zonden maar moeten aanvaarden. Paulus zegt:

“Wat zullen wij dan zeggen? Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade te meerder worde? Dat zij verre. Wij, die der zonde gestorven zijn, hoe zullen wij nog in dezelve leven?” Romeinen 6:1-2

Wij redden onszelf niet door eigen werken. Maar de genade van God is geen vrijbrief om bewust ongehoorzaam te blijven.

Genade is niet ijdel geweest

Paulus keek terug op zijn verleden als vervolger van de gemeente, en schreef:

“Want ik ben de minste van de apostelen, die niet waardig ben een apostel genaamd te worden, daarom dat ik de Gemeente Gods vervolgd heb. Doch door de genade Gods ben ik, dat ik ben; en Zijn genade, die aan mij bewezen is, is niet ijdel geweest, maar ik heb overvloediger gearbeid dan zij allen; doch niet ik, maar de genade Gods, Die met mij is.” 1 Korinthe 15:9-10

Paulus geeft God alle eer, maar hij zegt ook dat die genade “niet ijdel geweest” is. Genade moet zichtbaar worden in ons leven. Wie uit een diepe kuil gehaald is, springt er niet bewust weer in. “Want de zaligmakende genade Gods is verschenen aan alle mensen. En onderwijst ons, dat wij, de goddeloosheid en de wereldse begeerlijkheden verzakende, matig en rechtvaardig, en godzalig leven zouden in deze tegenwoordige wereld” (Titus 2:11-12).

“Zo ben ik nu eenmaal”

“Ik kan er niets aan doen.” “Dit hoort bij deze tijd.” “God begrijpt dat wel.” Maar het Evangelie zegt dat mensen kunnen veranderen. Zacheüs ging verkeerd met geld om, maar na zijn ontmoeting met de Heere Jezus gaf hij terug wat hij onrechtvaardig had genomen (Lukas 19:1-10). Paulus was een vervolger en werd een apostel. Je verleden hoeft je toekomst niet te bepalen als je je tot God keert.

Ook “Ik ben christen, dus het komt wel goed” is niet genoeg. Het gaat niet alleen om kerkbezoek, zingen of “Heere, Heere” zeggen. “En zijt daders des Woords, en niet alleen hoorders, uzelven met valse overlegging bedriegende” (Jakobus 1:22).

De gemeente mag niet zwijgen om mensen te behagen

Een groot gevaar is dat de boodschap wordt aangepast om mensen niet kwijt te raken. Wie bang is voor ledenverlies, geldverlies of kritiek, gaat bepaalde onderwerpen vermijden. Maar Paulus schrijft:

“Want predik ik nu de mensen, of God? Of zoek ik mensen te behagen? Want indien ik nog mensen behaagde, zo ware ik geen dienstknecht van Christus.” Galaten 1:10

En aan Timotheüs: “Predik het woord; houd aan tijdelijk, ontijdelijk; wederleg, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en leer” (2 Timotheüs 4:2). De taak van de gemeente is niet om iedereen altijd een prettig gevoel te geven, maar om Gods Woord getrouw te verkondigen.

Waarheid en liefde horen bij elkaar

Dat betekent niet dat elke boodschap hard of vernederend moet zijn. Sommigen gebruiken “waarheid” als excuus om mensen te kwetsen. Anderen gebruiken “liefde” als excuus om nooit meer over zonde en bekering te spreken. Beide zijn verkeerd. Van de Heere Jezus staat geschreven:

“En het Woord is vlees geworden, en heeft onder ons gewoond (en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als des Eniggeborenen van den Vader), vol van genade en waarheid.” Johannes 1:14

Waarheid zonder liefde verbittert, en liefde zonder waarheid misleidt. Maar de waarheid, gesproken in liefde, kan iemand wakker maken en tegelijk hoop geven. “Maar de waarheid betrachtende in liefde, alleszins zouden opwassen in Hem, Die het Hoofd is, namelijk Christus” (Efeze 4:15).

Geld mag nooit de maatstaf zijn

Geld is op zichzelf niet zondig. Abraham en Job hadden bezit, en een gemeente mag geld gebruiken voor goed werk. Het gevaar ontstaat wanneer geld de reden wordt waarom iemand Gods werk doet. “Want de geldgierigheid is een wortel van alle kwaad” (1 Timotheüs 6:10). En: “gij kunt niet God dienen en den Mammon” (Mattheüs 6:24). Aan de opzieners schrijft Petrus:

“Weidt de kudde Gods, die onder u is, hebbende opzicht daarover, niet uit bedwang, maar gewilliglijk; noch om vuil gewin, maar met een volvaardig gemoed; Noch als heerschappij voerende over het erfdeel des Heeren, maar als voorbeelden der kudde geworden zijnde.” 1 Petrus 5:2-3

Een gemeente heeft kosten, maar dat rechtvaardigt nooit manipulatie. Ieder geeft “gelijk hij in zijn hart, voorneemt; niet uit droefheid, of uit nooddwang” (2 Korinthe 9:7). Er is een groot verschil tussen zeggen dat het werk van God gedragen moet worden, en zeggen dat God je zal straffen of gegarandeerd rijk zal maken als je een bepaald bedrag geeft.

Ook bezit kan een meester worden. Een huis, een bedrijf of een goed inkomen is geen probleem, totdat het belangrijker wordt dan gehoorzaamheid aan God. “Want wij hebben niets in de wereld gebracht, het is openbaar, dat wij ook niet kunnen iets daaruit dragen” (1 Timotheüs 6:7). “Want wat zou het den mens baten zo hij de gehele wereld won, en zijner ziele schade leed?” (Markus 8:36).

Een valse getuige en een verspreid gerucht

Een beschuldiging via sociale media bereikt binnen enkele minuten duizenden mensen. Een filmpje zonder context wordt doorgestuurd, een verhaal wordt aangedikt, en iemand wordt veroordeeld zonder dat iemand weet wat er werkelijk gebeurd is. Gods Woord zegt:

“Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste.” Exodus 20:16

“Die antwoord geeft, eer hij zal gehoord hebben, dat is hem dwaasheid en schande” (Spreuken 18:13). En: “De slechte gelooft alle woord; maar de kloekzinnige merkt op zijn gang” (Spreuken 14:15). “Ik heb het alleen maar doorverteld” maakt niemand onschuldig. Als iets niet nodig is om te vertellen, niet bewezen is en een ander kan beschadigen, wees dan voorzichtig. Soms is zwijgen geen lafheid, maar wijsheid.

Eenheid rondom de waarheid

De Heere haat ook hem “die tussen broederen krakelen inwerpt” (Spreuken 6:19). Roddel, partijvorming en jaloezie beschadigen de gemeente. Maar eenheid betekent niet dat iedereen alles moet aanvaarden. De eenheid van de gemeente mag nooit gekocht worden met de prijs van de waarheid.

Stel dat iemand in de gemeente iets doet wat duidelijk ingaat tegen Gods Woord, maar hij heeft veel invloed. De leiding denkt: als we hem aanspreken, vertrekt hij misschien en neemt hij anderen mee. Laten we maar zwijgen. Dan lijkt er eenheid, maar de prijs is dat de waarheid verzwegen wordt. Stilte is niet vanzelf vrede. De Heere Jezus bad om eenheid, maar niet los van de waarheid:

“Heilig ze in Uw waarheid; Uw woord is de waarheid.” Johannes 17:17

Er is wel een rechte manier om voor de waarheid te staan. We strijden “voor het geloof, dat eenmaal den heiligen overgeleverd is” (Judas 1:3), maar niet met haat, persoonlijke aanvallen of scheldwoorden:

“En een dienstknecht des Heeren moet niet twisten, maar vriendelijk zijn jegens allen, bekwaam om te leren, en die de kwaden kan verdragen; Met zachtmoedigheid onderwijzende degenen, die tegenstaan; of hun God te eniger tijd bekering gave tot erkentenis der waarheid;” 2 Timotheüs 2:24-25

“Iedereen doet het zo”

“Alle kerken doen het.” “Dit is tegenwoordig normaal.” Maar de meerderheid bepaalt niet wat waarheid is. “Gij zult de menigte tot boze zaken niet volgen” (Exodus 23:2). Noach stond tegenover een hele wereld die God niet gehoorzaamde. Een leugen wordt niet waar doordat miljoenen haar geloven.

Ook “God wil toch dat ik gelukkig ben?” is geen maatstaf. Dan kan iemand zeggen: ik ben gelukkig in mijn ongehoorzaamheid, dus God vindt het wel goed. Maar de Heere Jezus begon Zijn prediking met: “Bekeert u; want het Koninkrijk der hemelen is nabij gekomen” (Mattheüs 4:17). De vraag is niet wat prettig voelt, maar wat God wil.

“God is liefde, dus Hij oordeelt niet”

God is liefde, dat staat vast. Maar Zijn liefde betekent niet dat Hij de zonde goedkeurt. Dezelfde Johannes die schrijft over Gods liefde in Johannes 3:16, schrijft twee verzen verder: “die niet gelooft, is alrede veroordeeld” (Johannes 3:18). God is liefde, heilig, rechtvaardig, genadig en waarachtig, en die eigenschappen spreken elkaar niet tegen:

“Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van Christus, opdat een iegelijk wegdrage, hetgeen door het lichaam geschiedt, naardat hij gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad.” 2 Korinthe 5:10

Ons leven doet ertoe: onze woorden, onze daden en onze beweegredenen. Maar het Evangelie geeft ook hoop. Christus is gestorven voor onze zonden, is begraven en is opgewekt ten derden dage. Daarom is er vergeving, overwinning over de dood en eeuwig leven.

“Ik ben nog niet zover”

Iemand zegt: “Ik weet dat het niet goed is, maar ik ben er nog niet klaar voor.” Het gevaar is dat “nog niet” uiteindelijk “nooit” wordt. Koning Agrippa zei: “Gij beweegt mij bijna een Christen te worden” (Handelingen 26:28). Maar bijna is niet hetzelfde als gehoorzaam. Niemand weet hoeveel tijd hij nog heeft, want ons leven “is een damp, die voor een weinig tijds gezien wordt, en daarna verdwijnt” (Jakobus 4:14).

Verandering kan moeilijk zijn. Gewoonten en verslavingen kunnen sterk zijn. Maar moeilijk is niet onmogelijk:

“Ulieden heeft geen verzoeking bevangen dan menselijke; doch God is getrouw, Die u niet zal laten verzocht worden boven hetgeen gij vermoogt; maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven, opdat gij ze kunt verdragen.” 1 Korinthe 10:13

Leiders staan niet boven het Woord

Wie anderen onderwijst, draagt een zware verantwoordelijkheid: “Zijt niet vele meesters, mijn broeders, wetende, dat wij te meerder oordeel zullen ontvangen” (Jakobus 3:1). Dat iemand zegt geroepen te zijn, bewijst nog niet dat alles wat hij doet juist is. Paulus schrijft zelfs:

“Doch al ware het ook, dat wij, of een engel uit den hemel u een Evangelie verkondigde, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.” Galaten 1:8

Ook “Tast Mijn gezalfden niet aan” (Psalm 105:15) wordt soms gebruikt om elke vraag onmogelijk te maken. Maar dat vers gaat over het kwaad doen aan Gods volk, niet over het toetsen van een leer. Paulus wederstond Petrus in het aangezicht toen hij niet recht wandelde (Galaten 2:11-14). Wie de waarheid verkondigt, hoeft niet bang te zijn voor een open onderzoek in de Schrift.

Tegelijk is niet elke kritiek vervolging. Soms wordt iemand werkelijk onrechtvaardig behandeld, maar soms wordt hij gewoon terechtgewezen. “Broeders, indien ook een mens vervallen ware door enige misdaad, gij, die geestelijk zijt, brengt den zodanige te recht met den geest der zachtmoedigheid” (Galaten 6:1).

Het begint bij onszelf

Het is gemakkelijk om naar anderen te kijken. Maar de Heere Jezus zei: “En wat ziet gij den splinter, die in het oog uws broeders is, maar den balk, die in uw oog is, merkt gij niet?” (Mattheüs 7:3). Ben ik eerlijk? Spreek ik de waarheid? Verspreid ik dingen die ik niet zeker weet? Laat ik mij leiden door geld? Ben ik bereid mij te laten terechtwijzen? Gehoorzaam ik Gods Woord ook als het mij iets kost?

Iedere gemeente kan zich hetzelfde afvragen. Kunnen wij onze leer, onze omgang met geld, onze omgang met elkaar en onze wandel uit de Schrift verantwoorden? Als het antwoord op een punt nee is, moet niet de Schrift worden aangepast, maar moet de mens zich bekeren. Zo begint het gebed van David:

“Doorgrond mij, o God! en ken mijn hart; beproef mij, en ken mijn gedachten. En zie, of bij mij een schadelijke weg zij; en leid mij op den eeuwigen weg.” Psalm 139:23-24

Er is nog steeds genade

De boodschap van de waarheid eindigt niet in wanhoop. Paulus vervolgde de gemeente en werd gered. Petrus verloochende de Heere Jezus en werd hersteld. Zacheüs leefde verkeerd en zijn leven veranderde. De verloren zoon ging ver weg, maar toen hij terugkeerde, wachtte zijn vader hem op (Lukas 15:11-24).

Je hoeft niet volmaakt te zijn voordat je tot God komt, maar je moet wel bereid zijn je door Hem te laten veranderen. “Want de rechtvaardige zal zevenmaal vallen, en opstaan” (Spreuken 24:16). Laat Gods genade niet ijdel zijn. “Vertrouw op den Heere met uw ganse hart, en steun op uw verstand niet” (Spreuken 3:5). “Beproeft alle dingen; behoudt het goede” (1 Thessalonicenzen 5:21).

Dit is geen menselijke mening, maar wat Gods Woord ons leert. Wil je die weg gaan? Bekeer je dan en keer je af van de zonde, en ga tot Jezus Christus. Laat je daarna dopen door onderdompeling in de Naam van Jezus Christus, en word vervuld met de Heilige Geest. Volhard daarna in de leer van de apostelen en wandel de heilige weg.

Kijk mee met onze online diensten of laat een gebedsverzoek achter via de chat op deze site.

Opmerkingen


↑
bottom of page