top of page

Roeping of buikgevoel?

19 sep
9 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 14 nov

Bijna iedereen heeft het wel eens gehoord, of misschien zelf gezegd: “Ik voel dat God mij hiertoe roept.” Het klinkt geestelijk. Maar is een gevoel hetzelfde als een roeping van God? Wie de Heilige Schriften eerlijk onderzoekt, ziet dat de mannen die God riep geen vaag gevoel volgden. Zij hoorden iets, zij zagen iets, er gebeurde iets concreets. In deze blog gaan we stap voor stap na wat Gods Woord leert over roeping, en wat mensen er in onze tijd van gemaakt hebben.

Inhoud

Wat is een roeping volgens de Heilige Schriften?

Wat gebeurt er als iemand in de Heilige Schriften geroepen wordt? Neem de jonge Samuël. Hij sliep in de tempel toen hij zijn naam hoorde roepen, meerdere keren, totdat Eli begreep dat het de Heere was:

“Toen kwam de Heere, en stelde Zich daar, en riep gelijk de andere malen: Samuël, Samuël! En Samuël zeide: Spreek, want Uw knecht hoort.” 1 Samuël 3:10

Geen gevoel in zijn buik, maar een stem, een naam en een boodschap die volgde. Tegen Jeremia zei God: “Eer Ik u in moeders buik formeerde, heb Ik u gekend, en eer gij uit de baarmoeder voortkwaamt, heb Ik u geheiligd; Ik heb u den volken tot een profeet gesteld” (Jeremia 1:5). Jeremia antwoordde zelfs: “Ach, Heere Heere! zie, ik kan niet spreken, want ik ben jong” (Jeremia 1:6).

Mozes stond bij het braambos: “zo riep God tot hem uit het midden van het braambos, en zeide: Mozes, Mozes! En hij zeide: Zie, hier ben ik!” (Exodus 3:4). En Saulus, later Paulus, werd op weg naar Damaskus omstraald door een licht en hoorde de stem van de Heere. Later zei hij tegen koning Agrippa: “Daarom, o koning Agrippa, ben ik dat Hemels gezicht niet ongehoorzaam geweest” (Handelingen 26:19).

Vier verschillende mannen, eeuwen uit elkaar, en toch hetzelfde patroon: God sprak, en zij hoorden het. Dat betekent niet dat God vandaag niemand meer roept. Het betekent wel dat we het woord “roeping” niet zomaar op elk verlangen of elk gevoel mogen plakken. De Schrift zegt:

“En niemand neemt zichzelven die eer aan, maar die van God geroepen wordt, gelijkerwijs als Aäron.” Hebreeën 5:4

Niet elke taak begint met een rechtstreekse roeping

Wie Gods Woord goed leest, ziet dat mensen op verschillende manieren in een dienst of taak kwamen. De Schrift maakt daarin zelf onderscheid, en het loont om dat serieus te nemen.

Soms spreekt God rechtstreeks, zoals bij Samuël, Jeremia en Paulus. Ook in de gemeente te Antiochië sprak de Heilige Geest, terwijl de gemeente de Heere diende en vastte:

“En als zij den Heere dienden, en vastten, zeide de Heilige Geest: Zondert Mij af beiden Barnabas en Saulus tot het werk, waartoe Ik hen geroepen heb.” Handelingen 13:2

Soms gaat het om een gave die God geeft en die door de gemeente herkend en bevestigd wordt. Timotheüs kende “van kinds af de heilige Schriften” (2 Timotheüs 3:15). Paulus schreef hem: “Verzuim de gave niet, die in u is, die u gegeven is door de profetie, met oplegging der handen des ouderlingschaps” (1 Timotheüs 4:14). Er was een gave, en die werd door anderen herkend en bevestigd.

Soms begint het met een verlangen. Paulus schrijft: “Dit is een getrouw woord: zo iemand tot eens opzieners ambt lust heeft, die begeert een treffelijk werk” (1 Timotheüs 3:1). Een verlangen om te dienen is dus niet verkeerd. Maar direct daarna volgt een lijst van voorwaarden waaraan zo iemand moet voldoen (1 Timotheüs 3:2-7, Titus 1:6-9). Verlangen alleen is nooit genoeg.

Soms gaat het om een aanstelling door wie daartoe verantwoordelijkheid heeft. Paulus liet Titus op Kreta achter, “opdat gij, hetgeen nog ontbrak, voorts zoudt te recht brengen, en dat gij van stad tot stad zoudt ouderlingen stellen, gelijk ik u bevolen heb” (Titus 1:5). Titus stelde niemand aan uit eigen beweging, maar volgens de opdracht van Paulus en aan de hand van vaste voorwaarden.

En soms koos de gemeente mannen voor een concrete taak. Toen de weduwen bij de dagelijkse bediening over het hoofd werden gezien, zeiden de apostelen:

“Ziet dan om, broeders, naar zeven mannen uit u, die goede getuigenis hebben, vol des Heiligen Geestes en der wijsheid, welke wij mogen stellen over deze nodige zaak.” Handelingen 6:3

Onder hen waren Stefanus en Filippus, die later de evangelist genoemd wordt (Handelingen 21:8). Zij werden gekozen voor een concrete taak, en Gods zegen volgde op hun trouw.

Als we alles zomaar “roeping” noemen, vervagen we een onderscheid dat de Schrift zelf maakt. “Want de genadegiften en de roeping Gods zijn onberouwelijk” (Romeinen 11:29). Wat God werkelijk geeft, trekt Hij niet in. Maar dat is iets anders dan dat ieder mens voor zichzelf mag claimen dat hij geroepen is. God zegt over zulke mensen: “Ik heb die profeten niet gezonden, nochtans hebben zij gelopen; Ik heb tot hen niet gesproken, nochtans hebben zij geprofeteerd” (Jeremia 23:21).

Waarom een gevoel geen bewijs is

Gods Woord waarschuwt uitdrukkelijk voor het vertrouwen op het eigen hart:

“Arglistig is het hart, meer dan enig ding, ja, dodelijk is het, wie zal het kennen?” Jeremia 17:9

Als ons eigen hart ons kan misleiden, dan is een innerlijk gevoel geen betrouwbare toetssteen voor iets zo groots als een taak in Gods Koninkrijk. Daarom geeft de Schrift de opdracht om te toetsen: “Geliefden, gelooft niet een iegelijken geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn uitgegaan in de wereld” (1 Johannes 4:1). En: “Beproeft alle dingen; behoudt het goede” (1 Thessalonicenzen 5:21).

Denk aan een kapitein op een schip in de mist. Hij kan het gevoel hebben dat het land in het noorden ligt, maar een goede kapitein vaart op zijn kompas. Zo is Gods Woord ons kompas. Een gevoel mag aanleiding zijn om iets te onderzoeken, maar het mag nooit blindelings gevolgd worden.

In gesprekken over dit onderwerp komen vaak dezelfde argumenten terug. We leggen ze eerlijk naast de Heilige Schriften.

“Ik voel het gewoon vanbinnen”

Een innerlijk gevoel wordt vaak gezien als het sterkste bewijs. Maar juist het hart noemt de Schrift arglistig (Jeremia 17:9). Nergens wordt “een gevoel vanbinnen” genoemd als bewijs dat iemand geroepen is. Wat wél telt, is wat buiten onszelf getoetst kan worden: een woord van God dat met de Schrift overeenstemt, een gave die herkend wordt, en de bevestiging door de gemeente.

“Ik heb ervan gedroomd”

Ook een droom is op zichzelf geen bewijs. Gods Woord leert dat zelfs een dromer wiens teken uitkomt, getoetst moet worden aan wat God al gesproken heeft:

“Wanneer een profeet, of dromen-dromer, in het midden van u zal opstaan, en u geven een teken of wonder; En dat teken of dat wonder komt, dat hij tot u gesproken had, zeggende: Laat ons andere goden, die gij niet gekend hebt, navolgen en hen dienen; Gij zult naar de woorden van dien profeet, of naar dien dromen-dromer niet horen; want de Heere, uw God, verzoekt ulieden, om te weten, of gij den Heere, uw God, liefhebt met uw ganse hart en met uw ganse ziel.” Deuteronomium 13:1-3

Jozef droomde inderdaad dat zijn broers voor hem zouden buigen (Genesis 37:5-9). Maar tussen die droom en de vervulling lagen jaren van beproeving, onrecht en geduld. Pas op Gods tijd zei Farao: “Zie, ik heb u over gans Egypteland gesteld” (Genesis 41:41). Jozef eiste die plaats niet zelf op. God bracht hem er.

“Ik verlang er al jaren naar”

Een langgekoesterd verlangen voelt voor velen als een bevestiging. De Schrift noemt het verlangen naar het opzienersambt zelfs goed (1 Timotheüs 3:1). Maar meteen volgen de voorwaarden: onberispelijk, matig, geen nieuweling, en met een goed getuigenis (1 Timotheüs 3:2-7). Het verlangen is een begin, geen bevestiging. Het karakter en de voorwaarden die God stelt, beslissen.

“God doet nieuwe dingen”

Sommigen denken dat God in onze tijd op een nieuwe manier roept. Maar de Schrift zegt: “Hetgeen er geweest is, hetzelve zal er zijn, en hetgeen er gedaan is, hetzelve zal er gedaan worden; zodat er niets nieuws is onder de zon” (Prediker 1:9). God zegt Zelf: “Want Ik, de Heere, word niet veranderd” (Maleachi 3:6). En:

“Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en in der eeuwigheid.” Hebreeën 13:8

Wat God in Zijn Woord duidelijk heeft gemaakt, krijgt geen nieuwe uitleg omdat die ons beter uitkomt.

“Iedereen is toch geroepen om het Evangelie te delen?”

Hier lopen twee dingen door elkaar. Alle gelovigen zijn geroepen om van Christus te getuigen. De Heere Jezus zei: “Maar gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, Die over u komen zal; en gij zult Mijn getuigen zijn” (Handelingen 1:8). Maar daarnaast noemt de Schrift bijzondere gaven in de gemeente:

“En Dezelfde heeft gegeven sommigen tot apostelen, en sommigen tot profeten, en sommigen tot evangelisten, en sommigen tot herders en leraars; Tot de volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing des lichaams van Christus;” Efeze 4:11-12

Dat iedereen geroepen is om te getuigen, betekent niet dat iedereen geroepen is tot een bijzonder ambt.

“Ik ben al zo lang lid”

Sommigen denken dat jarenlange trouw vanzelf recht geeft op een taak. Trouw is kostbaar en hoort bij een goed karakter. Maar Paulus zegt dat een opziener “geen nieuweling” mag zijn, “opdat hij niet opgeblazen worde, en in het oordeel des duivels valle” (1 Timotheüs 3:6). Het gaat om geestelijke rijpheid, niet om het aantal jaren. En Jakobus waarschuwt: “Zijt niet vele meesters, mijn broeders, wetende, dat wij te meerder oordeel zullen ontvangen” (Jakobus 3:1).

“Anderen zeggen dat ik er goed in ben”

Een goed getuigenis is wel degelijk van belang: “En hij moet ook een goede getuigenis hebben van degenen, die buiten zijn” (1 Timotheüs 3:7). Maar complimenten van mensen zijn geen vervanging voor toetsing. Toen de menigte de Heere Jezus koning wilde maken, “ontweek [Hij] wederom op den berg, Hij Zelf alleen” (Johannes 6:15). Menselijke waardering is een aanvulling, nooit de enige grond.

Toetsing beschermt iedereen

Iemand kan zich nog zo’n goede bestuurder voelen, zonder examen mag hij de weg niet op, want hij brengt anderen in gevaar. Zo raakt ook een taak in de gemeente het welzijn van anderen. Toetsing is daar geen formaliteit, maar bescherming. Daarom schrijft Paulus: “Leg niemand haastelijk de handen op” (1 Timotheüs 5:22).

Soms begint iemand een eigen bijeenkomst of neemt hij een leidende rol op zich, met als enige grond: “Ik voel dat dit mijn roeping is.” Zonder toetsing, zonder oudsten die meekijken, zonder dat zijn karakter over jaren gebleken is. Gods Woord leert het tegenovergestelde:

“Zijt uw voorgangeren gehoorzaam, en zijt hun onderdanig; want zij waken voor uw zielen, als die rekenschap geven zullen; opdat zij dat doen mogen met vreugde en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig.” Hebreeën 13:17

Leiderschap in de gemeente is geen eigen onderneming. Het wordt binnen de gemeente herkend, getoetst en bevestigd. Daarom wordt in de gemeente gekeken naar het karakter, naar een leven dat over tijd trouw is gebleken, naar het getuigenis van anderen en naar de voorwaarden die Gods Woord zelf noemt. Niet om mensen buiten te sluiten, maar om zowel de gemeente als de betrokkene te beschermen.

Dat geldt trouwens ook voor andere grote keuzes in het leven: “Als er geen wijze raadslagen zijn, vervalt het volk; maar de behoudenis is in de veelheid der raadslieden” (Spreuken 11:14).

En als het wél van God komt?

Dit alles is geen reden tot achterdocht of moedeloosheid voor wie oprecht God wil dienen. Het is juist een uitnodiging tot rust. Wie werkelijk door God geroepen of begaafd is, hoeft dat niet krampachtig te bewijzen of op te eisen. “Aan hun vruchten zult gij hen kennen” (Mattheüs 7:16). Het gaat om wat over tijd zichtbaar wordt, niet om wat iemand over zichzelf zegt. En nederigheid hoort daarbij:

“Ja, Hij geeft meerdere genade. Daarom zegt de Schrift: God wederstaat de hovaardigen, maar den nederigen geeft Hij genade.” Jakobus 4:6

Wie een gave heeft, een verlangen draagt of door de gemeente gezien wordt, mag dat rustig en met geduld laten toetsen, zoals Timotheüs, Titus, Stefanus en Filippus. Niet door zichzelf iets toe te eigenen, maar door zich te laten vormen en, wanneer de tijd daar is, aan te laten stellen.

Zegt iemand: “Ik voel dat God mij roept”? Dan is dat geen reden om aan zijn oprechtheid te twijfelen, maar wel een goede aanleiding om samen de Heilige Schriften te openen. Wat is er gehoord? Welke gave wordt herkend, en door wie? Is er getoetst, of alleen gevoeld? “Onderzoekt uzelven, of gij in het geloof zijt, beproeft uzelven” (2 Korinthe 13:5).

Wil je God werkelijk dienen? Het begint niet met een taak, maar met een leven dat aan Hem is overgegeven. Bekeer je dan en keer je af van de zonde, en ga tot Jezus Christus. Laat je daarna dopen door onderdompeling in de Naam van Jezus Christus, en word vervuld met de Heilige Geest. Volhard daarna in de leer van de apostelen en wandel de heilige weg.

Kijk mee met onze online diensten of laat een gebedsverzoek achter via de chat op deze site.

Opmerkingen


↑
bottom of page