Zelfdoding en lastering tegen God, wat leert de Bijbel werkelijk?

Er bestaan veel ideeën over welke zonde God wel en niet kan vergeven. Soms wordt gezegd dat zelfdoding de enige zonde is waarvoor geen vergeving mogelijk is. Anderen zeggen dat juist lastering tegen de Heilige Geest de enige onvergeeflijke zonde is. Maar wat leert de Bijbel werkelijk?

Wanneer wij dit onderwerp willen begrijpen, moeten wij niet beginnen met menselijke meningen, gevoelens of tradities. Wij moeten beginnen met het Woord van God.

Jezus Christus spreekt in Mattheüs 12:31 hier heel duidelijk:

"Alle zonde en lastering zal den mensen vergeven worden; maar de lastering tegen den Geest zal den mensen niet vergeven worden." Mattheüs 12:31

Daarna maakt Hij onderscheid tussen spreken tegen de Zoon des mensen en spreken tegen de Heilige Geest. Mattheüs 12:31-32 laat dus zien dat niet iedere zonde en niet iedere vorm van lastering hetzelfde is.

Het onderwerp vraagt daarom om voorzichtigheid. Het gaat niet om menselijke uitspraken als: "Deze persoon kan nooit meer vergeving ontvangen." Het gaat erom wat God Zelf in Zijn Woord heeft gezegd.

Is zelfdoding de enige onvergeeflijke zonde?

Nee.

De Bijbel noemt zelfdoding nergens de enige onvergeeflijke zonde.

Jezus Christus noemt in Mattheüs 12 niet zelfdoding, maar lastering tegen de Heilige Geest als de zonde die niet vergeven wordt. Jezus Christus zegt dat alle zonde en lastering de mensen vergeven kan worden, maar dat lastering tegen de Heilige Geest niet vergeven wordt, noch in deze eeuw, noch in de toekomende.

Daarom moeten wij voorzichtig zijn met de uitspraak:

"Wie zichzelf van het leven berooft, is automatisch verloren."

Zo'n uitspraak kan niet rechtstreeks uit een Bijbelvers worden bewezen.

De Bijbel spreekt wel zeer ernstig over het menselijk leven. Het zesde gebod zegt:

"Gij zult niet doodslaan." Exodus 20:13

Het leven behoort God toe. De mens is niet de uiteindelijke eigenaar van zijn eigen leven, maar een schepsel van God.

Toch maakt de Bijbel nergens de stap om te zeggen dat iedere persoon die zichzelf doodt daardoor automatisch de onvergeeflijke zonde tegen de Heilige Geest heeft begaan.

Dat onderscheid is belangrijk.

De Bijbel spreekt wel zeer ernstig over het leven

Dat betekent niet dat zelfdoding daarom iets kleins of onbelangrijks is.

Integendeel.

God is de Schepper van het leven. In Genesis lezen wij dat God de mens heeft geschapen. In Psalm 139 wordt gesproken over Gods kennis van de mens vanaf het allereerste begin van zijn bestaan.

Het leven heeft daarom waarde omdat God het geeft.

De Bijbel leert:

"Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken." Efeze 2:10

En:

"Of weet gij niet, dat ulieder lichaam een tempel is van den Heiligen Geest, Die in u is, Dien gij van God hebt, en gij zijt uws zelfs niet?" 1 Korinthe 6:19

Het menselijk leven mag daarom niet behandeld worden alsof het waardeloos is.

Een auto die iemand aan jou heeft toevertrouwd, behandel je anders dan een voorwerp dat volledig van jou is. Je weet dat je er verantwoordelijkheid voor draagt.

Zo leert de Bijbel ons ook dat ons leven niet zomaar iets is waarover wij zonder Goddelijke verantwoordelijkheid kunnen beschikken.

Dit betekent ook dat een christen iemand die met zelfdoding worstelt niet alleen maar moet vertellen dat het "zonde" is. De Bijbel roept ons op om lasten te dragen, elkaar te helpen en voor elkaar te bidden. "Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus" (Galaten 6:2). Daarom hoort bij Bijbelse vermaning ook Bijbelse bewogenheid.

Een veelgehoord excuus: "Ik kan het niet meer aan"

Wanneer iemand in grote nood verkeert, kan het leven voelen alsof er geen uitweg meer bestaat.

Maar gevoelens mogen niet de plaats van Gods Woord innemen.

De Bijbel zegt:

"Ulieden heeft geen verzoeking bevangen dan menselijke; doch God is getrouw, Welke u niet zal laten verzocht worden boven hetgeen gij vermoogt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven, opdat gij ze kunt verdragen." 1 Korinthe 10:13

Dit betekent niet dat iedere moeilijke situatie gemakkelijk zal worden.

Het betekent ook niet dat iemand alles alleen moet oplossen.

Het betekent dat God niet ophoudt God te zijn wanneer iemand door een zeer donkere periode gaat.

Een bergbeklimmer die midden in een storm zit, kan vanaf zijn positie denken dat er geen weg meer is. Maar het feit dat hij de weg niet ziet, betekent niet dat er geen weg is.

Zo kan iemand in een diepe crisis ook denken: "Er is geen oplossing."

Maar:

geen zicht op een oplossing is niet hetzelfde als het ontbreken van een oplossing.

God ziet verder dan de mens.

"God heeft mij verlaten"

Ook dit is een gedachte die iemand in grote nood kan hebben.

Maar de Bijbel zegt:

"Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontferme over den zoon haars buiks? Ofschoon dezen vergaten, zo zal Ik toch u niet vergeten." Jesaja 49:15

En David schrijft:

"De HEERE is nabij de gebrokenen van hart, en Hij behoudt de verbrijzelden van geest." Psalm 34:19

Daarom moet een kerkgemeente niet alleen spreken wanneer iemand sterk staat. Juist wanneer iemand gebroken is, hoort de kerkgemeente zichtbaar te maken dat er plaats is voor hulp, gebed, eerlijkheid en ondersteuning. Een mens hoeft zijn nood niet eerst te verbergen om daarna naar God te mogen komen.

Wat is dan wel de onvergeeflijke zonde?

Jezus Christus noemt de lastering tegen de Heilige Geest.

Maar ook hier moeten wij goed lezen wat er daadwerkelijk staat.

In Mattheüs 12 verricht Jezus Christus een machtig werk. De tegenstanders zien wat er gebeurt, maar schrijven het werk van Gods Geest toe aan de satan.

Daar ligt de ernst.

Jezus Christus zegt:

"Alle zonde en lastering zal den mensen vergeven worden; maar de lastering tegen den Geest zal den mensen niet vergeven worden." Mattheüs 12:31

De Bijbel maakt dus duidelijk onderscheid.

Het is niet juist om iedere boze uitspraak, iedere twijfel, iedere vraag of iedere misstap automatisch de onvergeeflijke zonde tegen de Heilige Geest te noemen.

Dit is een belangrijk onderscheid. Iemand die bang is dat hij de onvergeeflijke zonde heeft gedaan en daarom met berouw naar God komt, moet niet door mensen worden veroordeeld met een uitspraak die de Bijbel zelf niet doet. De Bijbel moet het oordeel bepalen.

"Ik heb tegen God gesproken, dus voor mij is er geen hoop meer"

Ook dat is geen juiste conclusie.

De apostel Paulus noemt zichzelf vóór zijn bekering een lasteraar, een vervolger en een verdrukker. Vervolgens zegt hij:

"Maar mij is barmhartigheid geschied, dewijl ik het onwetend gedaan heb in mijn ongelovigheid." 1 Timotheüs 1:13

Daarna zegt Paulus dat de genade van Christus zeer overvloedig is geweest.

Dit laat zien dat een mens zeer ver kan zijn afgedwaald en toch door Gods genade tot bekering kan komen.

Paulus was niet zomaar iemand die een onschuldige verspreking had gemaakt. Hij had de gemeente vervolgd.

Toch werd hij niet buiten Gods genade geplaatst.

Onwetendheid en ongeloof

De Bijbel laat zien dat Paulus handelde vanuit onwetendheid en ongeloof.

Dat betekent niet dat iedere zonde automatisch wordt vergeven omdat iemand zegt: "Ik wist het niet."

God kijkt naar het hart.

Maar het laat wel zien dat wij onderscheid moeten maken tussen iemand die tegen God handelt zonder werkelijk te begrijpen wat hij doet en iemand die zich bewust verhardt tegen datgene waarvan hij weet dat het Gods waarheid is.

Jezus Christus zei:

"Indien gij blind waart, zo zoudt gij geen zonde hebben; maar nu zegt gij: Wij zien; zo blijft dan uw zonde." Johannes 9:41

Kennis brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Maar ook hier moeten wij oppassen dat wij niet verder gaan dan de Schrift.

"Ik ben boos op God, dus ik heb God gelasterd"

Boosheid, verdriet en vragen zijn niet automatisch hetzelfde als de lastering tegen de Heilige Geest.

De Bijbel bevat bijvoorbeeld gebeden waarin mensen hun diepe verdriet tegenover God uitspreken.

De Psalmen staan vol met vragen als:

Waarom, hoelang en waar bent U?

Toch worden die woorden juist in Gods Woord opgenomen.

De mens mag zijn hart voor God uitstorten.

De Bijbel zegt:

"Stort ulieder hart uit voor Zijn aangezicht."Psalm 62:9

Het probleem ontstaat wanneer de mens zijn eigen gedachte boven Gods waarheid plaatst en vervolgens Gods waarheid bewust verwerpt.

Daarom is er verschil tussen:

"Heere, ik begrijp niet waarom U dit toelaat."

en:

"God heeft ongelijk en Zijn Woord is niet waar."

Het eerste kan een gebed vanuit verdriet zijn.

Het tweede is een bewuste aanval op Gods waarheid.

"De Bijbel is niet waar"

Wanneer iemand zegt dat Gods Woord een leugen is, wordt daarmee niet zomaar een menselijk boek afgewezen. De Bijbel presenteert Gods Woord als waarheid.

Jezus Christus zegt:

"Uw woord is de waarheid." Johannes 17:17

Daarom moet een christen niet zeggen:

"Ik vind Gods Woord verkeerd omdat het niet overeenkomt met mijn gevoel."

Maar moet hij vragen:

"Wat zegt Gods Woord, en hoe moet ik mijn leven daarmee in overeenstemming brengen?"

Jezus Christus zegt:

"En zult de waarheid verstaan, en de waarheid zal u vrijmaken." Johannes 8:32

Een veelgehoord excuus: "De Bijbel is geschreven door mensen"

Het is waar dat mensen de Bijbelboeken hebben geschreven.

Maar de Bijbel leert dat de Schrift door God is geïnspireerd.

2 Timotheüs 3:16 zegt:

"Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is."

Daarom kan een mens niet simpelweg zeggen:

"Dat gedeelte past niet bij mijn leven, dus dat gedeelte geldt niet."

Wanneer wij dat doen, maken wij onszelf tot rechter over Gods Woord.

"De maatschappij is veranderd, dus Gods waarheid moet veranderen"

Ook dat argument moet worden getoetst.

Nederland verandert voortdurend.

Opvattingen over huwelijk, seksualiteit, gezin, identiteit, leven en dood kunnen veranderen.

Maar de Bijbel zegt:

"Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en in der eeuwigheid." Hebreeën 13:8

De samenleving kan veranderen zonder dat God verandert.

Dat betekent niet dat christenen onvriendelijk of hard moeten zijn tegenover mensen die anders leven.

Maar het betekent wel dat een christen Gods Woord niet mag aanpassen om door de maatschappij geaccepteerd te worden.

Man en vrouw en het huwelijk

De Bijbel zegt over de schepping:

"Van het begin der schepping heeft ze God man en vrouw gemaakt." Markus 10:6

Daarna zegt Jezus Christus:

"Daarom zal een mens zijn vader en zijn moeder verlaten, en zal zijn vrouw aanhangen; En die twee zullen tot één vlees zijn." Markus 10:7-8

Dit is het Bijbelse patroon.

Romeinen 1 spreekt daarnaast over mensen die Gods waarheid vervangen door een leugen en het schepsel boven de Schepper stellen.

De Bijbel geeft daarmee een duidelijke seksuele en huwelijksmoraal.

Tegelijkertijd moet Bijbelse waarheid nooit worden gebruikt als excuus voor haat, scheldwoorden, vernedering of mishandeling. De Bijbel zegt dat wij onze naaste moeten liefhebben (Mattheüs 22:39), onze vijanden moeten liefhebben (Mattheüs 5:44) en niemand kwaad met kwaad moeten vergelden (Romeinen 12:17). Waarheid en liefde mogen daarom niet tegen elkaar worden uitgespeeld.

"Als ik iemand liefheb, moet ik alles wat die persoon doet goedkeuren"

Dat is een veelgehoord argument.

Maar liefde betekent volgens de Bijbel niet dat iedere handeling wordt goedgekeurd.

God heeft mensen lief en roept hen tegelijkertijd op tot bekering.

Jezus Christus zei tegen de vrouw die in zonde was gebracht:

"Ga heen, en zondig niet meer." Johannes 8:11

Er waren dus twee dingen tegelijk:

genade én waarheid.

Dat is belangrijk.

Een christen hoeft geen zonde goed te noemen om iemand lief te hebben.

Maar een christen mag iemand ook niet haten omdat die persoon zondigt.

"Iedereen doet het, dus het zal wel goed zijn"

Dat is geen Bijbels argument.

De meerderheid bepaalt niet wat waarheid is.

Noach stond bijvoorbeeld tegenover een wereld waarin slechts weinig mensen gehoorzaamden.

Jezus Christus zei:

"Gaat in door de enge poort; want wijd is de poort, en breed is de weg, die tot het verderf leidt, en velen zijn er, die door dezelve ingaan." Mattheüs 7:13

Daarom kan een christen niet zeggen:

"De meeste Nederlanders vinden dit normaal, dus God moet het ook normaal vinden."

De vraag is niet:

Wat vindt de meerderheid?

De vraag is:

Wat heeft God gesproken?

"Maar mijn familie vindt het anders"

Familie is belangrijk.

Maar familie mag nooit boven God worden geplaatst.

Jezus Christus zei:

"Want zo wie den wil van Mijn Vader doet, Die in de hemelen is, dezelve is Mijn broeder, en zuster, en moeder." Mattheüs 12:50

Dit betekent niet dat wij onze familie moeten haten.

Het betekent dat gehoorzaamheid aan God uiteindelijk boven iedere menselijke relatie staat.

Dit geldt ook binnen gezinnen in Nederland. Een christen kan liefdevol omgaan met een familielid zonder iedere levenskeuze van dat familielid Bijbels goed te noemen. Het is mogelijk om iemand lief te hebben, voor iemand te bidden en toch vast te houden aan wat de Schrift leert.

"Ik was boos, dus ik zei het maar"

Woorden hebben gevolgen.

De Bijbel waarschuwt ervoor om overhaast te spreken.

Prediker zegt:

"Wees niet te snel met uw mond, en uw hart haaste niet een woord voort te brengen voor Gods aangezicht; want God is in den hemel, en gij zijt op de aarde; daarom laat uw woorden weinig zijn." Prediker 5:1

Een mens kan in woede dingen zeggen die hij later betreurt.

Daarom is het soms beter om eerst stil te worden.

Wanneer iemand een glas water laat vallen, kan hij het glas niet door woorden weer heel maken.

Zo kan een gesproken woord ook niet altijd worden teruggenomen.

Daarom zegt de Bijbel:

"De dood en het leven zijn in de macht der tong." Spreuken 18:21

"Ik zei het alleen omdat ik emotioneel was"

Emotie is geen vrijstelling van verantwoordelijkheid.

Maar emotie is ook niet automatisch bewijs dat iemand de onvergeeflijke zonde heeft begaan.

Daarom moeten wij onderscheid maken.

Iemand kan vanuit woede iets verkeerds zeggen.

Hij kan daarna tot inzicht komen.

Hij kan berouw hebben.

Hij kan God om vergeving vragen.

1 Johannes 1:9 zegt:

"Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve, en ons reinige van alle ongerechtigheid."

Dat is de hoop van het Evangelie.

"Ik heb te veel verkeerd gedaan"

Dit is een andere gevaarlijke gedachte.

De Bijbel laat juist zien dat Gods genade groter is dan de zonde van iemand die werkelijk tot Hem komt.

Paulus noemt zichzelf een voormalig lasteraar, vervolger en verdrukker. Toch ontving hij barmhartigheid.

Hij zegt:

"Christus Jezus is in de wereld gekomen om de zondaren zalig te maken." 1 Timotheüs 1:15

Dat betekent niet dat zonde onbelangrijk is.

Het betekent dat Gods genade werkelijk genade is.

"Ik hoef niemand iets te vertellen"

Dat kan een gevaarlijke gedachte zijn wanneer iemand zwaar gebukt gaat onder zonde, verdriet of wanhoop.

De Bijbel zegt:

"Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt." Jakobus 5:16

En:

"Draagt elkanders lasten." Galaten 6:2

God heeft de gemeente niet gemaakt als een plaats waar iedereen moet doen alsof alles goed gaat.

De kerkgemeente hoort een plaats te zijn waar mensen elkaar helpen om dichter bij God te komen.

Daarom behoort binnen De Waarheid Gods ruimte te zijn voor iemand die zegt: "Het gaat niet goed met mij." Dat is geen zwakte. Het kan juist een belangrijke stap zijn om hulp te ontvangen, samen te bidden en opnieuw richting Gods Woord te zoeken.

Zelfdoding en de gedachte dat er geen uitweg meer is

Zelfdoding wordt vaak voorafgegaan door een situatie waarin iemand geen uitweg meer ziet.

De Bijbel leert ons echter dat wij onze eigen beoordeling van de toekomst niet mogen verwarren met Gods werkelijkheid.

Een mens ziet vandaag.

God ziet het geheel.

Een mens ziet één deur.

God kan een deur openen die de mens niet had gezien.

Paulus en Silas zaten bijvoorbeeld gevangen. Vanuit menselijk oogpunt was hun situatie uitzichtloos. Toch kwam er onverwacht een aardbeving en gingen de deuren open.

De gevangenbewaarder wilde zichzelf ombrengen toen hij dacht dat alles verloren was.

Maar Paulus riep:

"Doe uzelf geen kwaad, want wij zijn allen hier." Handelingen 16:28

Wat een krachtig beeld.

De man dacht dat alles voorbij was.

Maar hij had de situatie verkeerd beoordeeld.

Even later vroeg hij:

"Heren, wat moet ik doen om zalig te worden?"

Zijn leven kreeg daardoor een totaal andere richting.

De les voor vandaag is niet dat iedere crisis op dezelfde manier zal eindigen. De les is dat een mens in zijn donkerste moment niet altijd kan zien wat God nog kan doen. Daarom moet een wanhopige gedachte niet alleen worden gevoed door stilte, maar worden gedeeld met betrouwbare mensen die kunnen helpen en bidden.

"Mijn probleem is te groot"

Voor God is geen situatie te groot.

Jeremia zegt:

"Zie, Ik ben de HEERE, de God van alle vlees; zou enig ding voor Mij te wonderlijk zijn?" Jeremia 32:27

Dat betekent niet dat iedere moeilijkheid onmiddellijk verdwijnt.

Het betekent dat God niet beperkt is tot wat wij kunnen zien.

Een kind dat een grote puzzel ziet, kan denken dat het onmogelijk is om die te maken.

Een volwassene ziet misschien dezelfde puzzel en weet dat er gewoon stap voor stap gewerkt moet worden.

Zo kan een mens naar zijn hele leven kijken en denken:

"Hoe moet ik dit ooit oplossen?"

God vraagt niet altijd dat wij vandaag het hele antwoord kennen.

Soms is de volgende stap voldoende.

"Ik moet zelf mijn oplossing bepalen"

De Bijbel leert juist dat wij onze weg aan God moeten toevertrouwen.

"Wentel uw weg op den HEERE, en vertrouw op Hem, Hij zal het maken." Psalm 37:5

En:

"Vertrouw op den HEERE met uw ganse hart, en steun op uw verstand niet." Spreuken 3:5

De mens is beperkt.

God niet.

Daarom is het gevaarlijk wanneer iemand vanuit een tijdelijk moment een definitieve beslissing neemt.

Niet alles wat wij willen weten, heeft God geopenbaard

Ook over de toekomst moeten wij voorzichtig zijn.

Sommige mensen proberen exacte tijden en jaartallen vast te stellen voor gebeurtenissen die God verborgen heeft gehouden.

Maar Jezus Christus zegt over Zijn komst dat niemand die dag en dat uur kent.

De Schrift leert bovendien:

"De verborgene dingen zijn voor den HEERE, onzen God; maar de geopenbaarde zijn voor ons en voor onze kinderen." Deuteronomium 29:29

Daarom moeten wij niet doen alsof wij kennis bezitten die God niet heeft gegeven.

"God heeft mij verteld wanneer Christus terugkomt"

Daar moeten wij zeer voorzichtig mee zijn.

Jezus Christus waarschuwde:

"Alsdan, zo iemand tot ulieden zal zeggen: Ziet, hier is de Christus, of daar, gelooft het niet."

Hij waarschuwde bovendien voor valse christussen en valse profeten.

Een mens die zichzelf tot Christus verklaart, spreekt daarmee iets uit wat niet overeenkomt met de Bijbelse waarheid.

De kerkgemeente moet daarom altijd toetsen.

Niet:

Wie zegt het?

Maar:

Wat staat er geschreven?

Geen enkele geestelijke leider staat boven Gods Woord

Niemand mag zichzelf boven de Schrift plaatsen.

Als iemand zegt:

"God heeft mij iets laten zeggen dat rechtstreeks in strijd is met wat geschreven staat,"

dan moet een christen niet automatisch meegaan.

De Bijbel zegt:

"Tot de wet en tot de getuigenis! Zo zij niet spreken naar dit woord, het zal zijn, dat zij geen dageraad zullen hebben." Jesaja 8:20

Het Woord van God is de toetssteen.

"Maar er gebeuren wonderen"

Ook wonderen alleen zijn geen bewijs dat iemand door God gezonden is.

Jezus Christus waarschuwde dat valse christussen en valse profeten zelfs grote tekenen en wonderen kunnen doen om mensen te verleiden.

Daarom moeten wij niet alleen naar indrukwekkende gebeurtenissen kijken.

Wij moeten kijken naar de leer.

Is wat wordt geleerd in overeenstemming met de Schrift?

"Ik ben het niet eens met Gods Woord"

Een mens kan worstelen met een Bijbeltekst.

Hij kan vragen hebben.

Hij kan iets moeilijk vinden.

Maar de juiste houding is niet om God onmiddellijk tot leugenaar te verklaren.

De juiste houding is:

"Heere, help mij Uw Woord te begrijpen en mijn leven eraan te onderwerpen."

Dat is nederigheid.

De mens is op aarde.

God is in de hemel.

Daarom zegt Prediker dat onze woorden weinig moeten zijn en dat wij God moeten vrezen.

Een belangrijk verschil: Vragen stellen of Gods waarheid verwerpen

Er is verschil tussen:

"Heere, ik begrijp dit niet."

en:

"Heere, U hebt ongelijk."

Het eerste kan het begin zijn van geestelijke groei.

Het tweede verheft de mens boven God.

De Bijbel zegt:

"O mens! Wie zijt gij, die tegen God antwoordt?" Romeinen 9:20

Dat is een ernstige waarschuwing.

"Ik heb de waarheid gehoord, maar ik wil haar niet volgen"

Hier wordt het onderwerp ernstiger.

Gods Woord vraagt niet alleen om kennis, maar ook om gehoorzaamheid.

Jakobus zegt:

"En zijt daders des Woords, en niet alleen hoorders, uzelven met valse overlegging bedriegende." Jakobus 1:22

Het is dus niet genoeg om veel Bijbelkennis te hebben.

Het doel is dat het Woord ons leven verandert.

Maar moeten wij dan iedereen die ongehoorzaam is een godslasteraar noemen?

Nee.

Wij moeten niet sneller spreken dan de Bijbel.

De Bijbel waarschuwt juist tegen haastige woorden.

Prediker 5 leert ons onze mond niet overhaast te openen voor God.

Daarom moeten wij onderscheid maken tussen:

• onwetendheid;

• twijfel;

• vragen;

• tijdelijke boosheid;

• ongehoorzaamheid;

• bewust verzet tegen Gods waarheid;

• en de specifieke lastering tegen de Heilige Geest waar Jezus over spreekt.

Deze zaken mogen niet zomaar allemaal op één hoop worden gegooid.

Waarom "God is fout" zo gevaarlijk is

God is de Schepper.

De mens is het schepsel.

Wanneer een mens zegt dat God verkeerd is, draait hij de verhouding om.

Romeinen 1 beschrijft het vervangen van Gods waarheid door de leugen en het verheffen van het schepsel boven de Schepper.

Daarom moeten wij oppassen met uitspraken die Gods karakter, Zijn Woord of Zijn werken bewust als leugen bestempelen.

"Maar ik zie het anders"

Dat kan.

Maar wanneer iemand zegt:

"Ik zie het anders dan de Bijbel,"

dan is de vraag niet of zijn mening bestaat.

De vraag is welke autoriteit uiteindelijk bepaalt wat waarheid is.

Johannes 17:17 zegt:

"Uw woord is de waarheid."

Daarom moet het Woord van God uiteindelijk onze gedachten corrigeren en niet andersom.

Waarheid zonder liefde is geen Bijbelse houding

Er bestaat ook een ander gevaar.

Iemand kan de waarheid kennen, maar die waarheid gebruiken om anderen te vernederen.

Dat is eveneens verkeerd.

Paulus schrijft:

"Maar de waarheid betrachtende in liefde, alleszins zouden opwassen in Hem, Die het Hoofd is, namelijk Christus." Efeze 4:15

Waarheid moet dus met liefde worden gebracht.

Dit is bijzonder belangrijk in de Nederlandse samenleving, waar gesprekken over geloof, seksualiteit, zelfdoding, huwelijk en religie snel hard kunnen worden. Een christen hoeft Gods waarheid niet te verbergen, maar moet ook niet schreeuwen, schelden of mensen ontmenselijken. Christus leert waarheid én liefde.

De (kerk)gemeente moet niet zwijgen over zelfdoding

Zelfdoding is geen onderwerp dat alleen achter gesloten deuren besproken mag worden.

De Bijbel geeft ruimte om over dood, wanhoop, lijden en hoop te spreken.

Elia kende bijvoorbeeld een moment van diepe moedeloosheid.

Job kende diepe wanhoop.

David kende angst.

Toch bleven zij mensen die met God spraken.

Daarom moet een Bijbelse gemeente niet alleen zeggen: "Je mag dit niet doen." Zij moet ook leren vragen: "Wat draagt u? Waar bent u bang voor? Waar kunnen wij naast u staan? Hoe kunnen wij samen bidden? Welke praktische hulp is nodig?" Galaten 6:2 en Jakobus 5:16 geven hiervoor een Bijbels uitgangspunt.

"Als ik naar hulp vraag, betekent dat dat ik geen geloof heb"

Ook dat is een verkeerde gedachte.

De Bijbel leert ons elkaar te helpen.

Mozes kreeg hulp.

Paulus werkte samen met andere gelovigen.

De zieken werden bij Jezus Christus gebracht.

De kerkgemeente droeg elkaars lasten.

Hulp ontvangen betekent daarom niet automatisch dat iemand God niet vertrouwt.

Integendeel: God kan mensen gebruiken om hulp te geven.

Daarom is het Bijbels verantwoord om naast gebed ook passende professionele hulp, medische hulp of begeleiding te zoeken wanneer iemand in ernstige psychische of lichamelijke nood verkeert. De Bijbel gebiedt niet dat een mens iedere vorm van menselijke hulp moet afwijzen; hij leert ons juist om wijsheid te zoeken en elkaar te dragen.

"Ik wil niemand tot last zijn"

Ook dat is geen reden om alleen te blijven.

De Bijbel zegt:

"Draagt elkanders lasten." Galaten 6:2

Een last die alleen wordt gedragen, kan ondraaglijk lijken.

Een last die samen wordt gedragen, kan draaglijker worden.

Een zware kast kan door één persoon nauwelijks worden verplaatst.

Met meerdere mensen wordt dezelfde kast ineens verplaatsbaar.

De kast is niet kleiner geworden.

Er zijn alleen meer schouders gekomen.

Zo werkt het ook met menselijke lasten.

Het gevaar van geheimhouding

Wanneer iemand voortdurend zegt:

"Niemand mag weten hoe slecht het met mij gaat,"

kan de situatie steeds zwaarder worden.

De Bijbel leert juist dat wij elkaar moeten dragen en voor elkaar moeten bidden.

Jakobus 5:16 zegt:

"Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander."

Dat vraagt om vertrouwen en wijsheid.

Niet iedereen hoeft alles te weten.

Maar iemand moet wel weten wanneer hulp nodig is.

Gods waarheid verandert niet door onze gevoelens

Gevoelens zijn echt.

Maar gevoelens zijn niet altijd betrouwbaar als gids.

Iemand kan zich waardeloos voelen terwijl God zegt dat hij Zijn schepsel is.

Iemand kan zich verlaten voelen terwijl God zegt dat Hij niet vergeet.

Iemand kan denken dat er geen toekomst is terwijl God de toekomst kent.

Daarom moet het gevoel worden getoetst aan Gods Woord.

"Ik voel dat God mij niet meer wil"

De Bijbel zegt:

"Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe." Johannes 3:16

Gods uitnodiging tot bekering is daarom geen boodschap van hopeloosheid.

Christus kwam juist voor zondaren.

Wanneer iemand bang is dat hij te ver is gegaan, is het Bijbels gezien beter om hem naar Christus en Zijn Woord te wijzen dan hem uit Gods genade te praten. Waar de Schrift ruimte laat voor bekering, mogen mensen die ruimte niet voor iemand dichtzetten.

De belangrijkste vraag is niet: "Welke zonde heb ik gedaan?"

De belangrijkste vraag is:

"Wat doe ik met Gods waarheid nu ik haar hoor?"

Paulus predikte bekering.

Johannes predikte bekering.

Jezus predikte bekering.

God roept mensen niet tot wanhoop, maar tot bekering en gehoorzaamheid.

Handelingen 17:30 zegt:

"God dan, de tijden der onwetendheid overgezien hebbende, verkondigt nu allen mensen alom, dat zij zich bekeren."

Een mens mag niet bepalen wanneer zijn verhaal eindigt

Het leven is in Gods hand.

Psalm 139 laat zien dat God de mens kent voordat hij geboren is en zijn dagen kent.

Daarom is het niet aan de mens om vanuit één moment van pijn te besluiten dat zijn hele toekomst voorbij is.

De mens kent zijn morgen niet.

God wel.

Dat is ook waarom een christen iemand in diepe wanhoop niet moet behandelen alsof zijn huidige toestand zijn definitieve identiteit is. Een gebroken hoofdstuk is nog niet noodzakelijk het einde van het verhaal. De Bijbel staat vol mensen die door diepe dalen gingen en toch door God verder werden geleid.

Wat moeten wij dan doen wanneer iemand over zelfdoding spreekt?

De Bijbelse houding moet ernstig én liefdevol zijn.

Neem zulke woorden serieus.

Bid.

Luister.

Draag de last.

Zoek hulp.

Wijs naar God.

En laat iemand niet alleen wanneer er direct gevaar bestaat.

Bij acuut gevaar hoort naast gebed ook directe praktische bescherming en professionele hulp. In Nederland kan bij onmiddellijk gevaar 112 worden gebeld; daarnaast kan passende medische of geestelijke hulp worden ingeschakeld. Dit is geen vervanging van geloof, maar een praktische manier om het leven dat God heeft gegeven te beschermen.

Wat moeten wij doen wanneer iemand God lastert?

Niet onmiddellijk iemand veroordelen alsof wij Gods rechterstoel bezitten.

Wij moeten de waarheid uit de Schrift laten spreken.

Paulus was vroeger een lasteraar en ontving barmhartigheid omdat hij het in onwetendheid en ongeloof had gedaan.

Daarom moeten wij mensen oproepen tot bekering.

Maar wanneer iemand bewust Gods waarheid verdraait, moet de gemeente dat ook niet goedpraten.

Waarheid blijft waarheid.

"Maar als ik zwijg, keur ik het dan goed?"

Niet noodzakelijk.

Er is verschil tussen zwijgen uit wijsheid en zwijgen uit goedkeuring.

Prediker leert dat er een tijd is om te spreken en een tijd om te zwijgen.

Soms moet iemand worden aangesproken.

Soms is het verstandiger eerst te luisteren.

Soms moet er worden gebeden.

Soms moet er duidelijk worden gezegd wat de Schrift leert.

Wijsheid is weten wat op welk moment nodig is.

"Ik moet altijd mijn mening geven"

Nee.

De Bijbel zegt juist:

"Laat uw woorden weinig zijn." Prediker 5:1

Niet iedere gedachte hoeft uitgesproken te worden.

Niet iedere discussie hoeft gewonnen te worden.

Niet iedere provocatie hoeft beantwoord te worden.

Soms is zwijgen wijzer dan spreken.

De Bijbel als toetssteen

Een gezonde kerkgemeente moet voortdurend teruggaan naar de Schrift.

Niet naar traditie.

Niet naar populaire meningen.

Niet naar maatschappelijke druk.

Niet naar persoonlijke voorkeur.

Maar naar het Woord.

Jesaja 8:20 zegt:

"Tot de wet en tot de getuigenis!"

Dat is een goed uitgangspunt.

Een waarschuwing tegen menselijke toevoegingen

Wanneer wij Bijbelonderwijs geven, moeten wij oppassen dat wij onze eigen conclusies niet presenteren alsof God ze letterlijk heeft uitgesproken.

Er is verschil tussen:

"De Bijbel zegt..."

en:

"Op grond van deze Bijbelteksten kunnen wij begrijpen..."

Dat verschil is belangrijk.

Want zodra menselijke uitleg de plaats van de Schrift inneemt, kan een leerstelling zwaarder worden gemaakt dan het Woord zelf.

Dit is ook een belangrijke les voor iedere kerkgemeente: laat de Schrift zoveel mogelijk zelf spreken. Wanneer iets niet rechtstreeks uit een tekst volgt, moet dat eerlijk als uitleg of toepassing worden behandeld en niet als een letterlijk gebod van God.

Geen tegenstrijdigheid tussen genade en waarheid

Sommige mensen denken dat Gods genade betekent dat zonde niet ernstig is.

Anderen denken dat Gods waarheid betekent dat er voor zondaren geen hoop is.

Beide gedachten zijn verkeerd.

Johannes 1:14 zegt dat Christus vol was van genade en waarheid.

Genade zegt:

Er is vergeving voor wie tot God komt.

Waarheid zegt:

Zonde blijft zonde en moet niet worden goedgepraat.

Deze twee hoeven elkaar niet tegen te spreken.

Geen tegenstrijdigheid tussen oordeel en barmhartigheid

God is rechtvaardig.

God is ook barmhartig.

De Bijbel zegt:

"Barmhartig en genadig is de HEERE, lankmoedig en groot van goedertierenheid." Psalm 103:8

Maar dezelfde Bijbel leert ook dat God zonde oordeelt.

Daarom moeten wij beide waarheden vasthouden.

Niet alleen oordeel.

Niet alleen genade.

Maar de hele raad van God.

De boodschap van hoop

Wanneer iemand denkt:

"Ik ben te ver gegaan,"

moet de Bijbel worden geopend.

Wanneer iemand zegt:

"Er is geen uitweg,"

moet de Bijbel worden geopend.

Wanneer iemand zegt:

"God heeft mij verlaten,"

moet de Bijbel worden geopend.

Wanneer iemand zegt:

"Ik kan niet meer,"

moet de kerkgemeente naast hem gaan staan.

Want de Bijbel zegt:

"De HEERE is nabij de gebrokenen van hart." Psalm 34:19

En:

"Draagt elkanders lasten." Galaten 6:2

En:

"En gij zult de waarheid verstaan, en de waarheid zal u vrijmaken." Johannes 8:32

Wees voorzichtig met woorden over eeuwige veroordeling

Wij moeten nooit lichtvaardig zeggen:

"Die persoon is verloren."

Of:

"Die persoon heeft de onvergeeflijke zonde gedaan."

Of:

"Voor hem is geen genade meer."

De Bijbel leert ons de ernst van Gods oordeel, maar ook de grootheid van Gods genade.

Jezus Christus heeft Zelf duidelijk gemaakt wat de onvergeeflijke zonde is.

Daarom moeten wij niet méér zeggen dan de Schrift zegt.

En wanneer iemand nog leeft en tot God wil komen, moet de weg naar Christus niet door menselijke uitspraken worden afgesloten.

De oproep aan iedere lezer

Laat niemand Gods Woord bewust veranderen omdat de maatschappij verandert.

Laat niemand Gods waarheid vervangen door menselijke voorkeur.

Laat niemand vanuit boosheid woorden spreken die hij later betreurt.

Laat niemand vanuit wanhoop denken dat zijn huidige pijn het einde van zijn verhaal betekent.

Laat niemand zichzelf tot rechter over Gods Woord maken.

Maar laat ieder mens God zoeken.

Laat ieder mens luisteren.

Laat ieder mens zich bekeren waar Gods Woord hem corrigeert.

Laat ieder mens leren om de lasten van anderen te dragen.

En laat iedere kerkgemeente een plaats zijn waar waarheid wordt verkondigd, maar waar ook liefde, gebed, barmhartigheid en hulp zichtbaar zijn.

Voor een kerkgemeente als De Waarheid Gods betekent dit dat Bijbelse heiligheid niet alleen zichtbaar moet zijn in wat wordt afgewezen, maar ook in hoe mensen worden behandeld. Wie de waarheid verkondigt, moet die waarheid ook leven: met liefde, geduld, barmhartigheid, zelfbeheersing en zorg voor de zwakke. Dat alles hoort bij het getuigenis van Christus (Johannes 13:34-35; Galaten 5:22-23).

Want uiteindelijk draait het niet om menselijke meningen.

Het draait om God.

Zijn Woord is waarheid.

Zijn oordeel is rechtvaardig.

Zijn genade is groot.

En Zijn oproep tot de mens blijft:

"Bekeert u dan, en gelooft het Evangelie." Markus 1:15

Wie gebukt gaat onder schuld, verdriet, wanhoop of verleiding moet daarom niet alleen naar zijn eigen gedachten kijken, maar zijn hart tot God wenden en ook hulp zoeken bij betrouwbare mensen. De Bijbelse weg is niet om de duisternis alleen te dragen, maar om het licht van Gods waarheid binnen te laten.